18/04/2010

piasek w oczach

dziś zagraliśmy z małą w badmintona w parku mimo niepokojących prognoz i opadającego pyłu znad Islandii. zjedliśmy truskawki.
pierwszy wolny czas kiedy wygrzewaliśmy się w słońcu i sam się sobie dziwię, że i mi sprawiało to przyjemność, no może nie dla oczu, myślę, że to przez dojazdy do pracy, rano kiedy jedzie się na rowerze w północnym wietrze traci się ciepło błyskawicznie.
robię wyjątek od reguły dla moich ostatnich dwóch snów, ich treść jest dla mnie przykra i chcę je zapomnieć, "melanż ostatnich wydarzeń".
super, że spotkaliśmy się z Magdą, chyba brakuje mi dyskusji po polsku w większym gronie.
cieszę się na przyjazd rodziców, jeszcze ani razu nie oglądałem zdjęć z sylwestra, poprosiłem ich, żeby je przywieźli.
wciąż pozostajemy bez konkretnych decyzji, gdzie i kiedy dostanę przeniesienie, choć wcale o nie proszę :) dobrze nam w Lille.

w zeszłym tygodniu pojechaliśmy pociągiem z naszymi rowerami do Le Quesnoy, bardzo lubię kiedy w mieście pozostają ślady militarnej architektury, ale powód dla którego właśnie tam pojechaliśmy to las, prawdziwy deficyt lasów we Francji.

po całym dniu jestem zmęczony i czuję, że muszę iść spać,
ale bardzo nie chcę kończyć jeszcze weekendu.
taki czarno-biały tydzień z piaskiem w oczach.

07/04/2010

w mordę jeża

mam nieodparte wrażenie, że mała dała mi kaszel.
nawet eukaliptus nie daje rady, kaszlę bezboleśnie,
sucho i bez pompy. wszystkim mój kaszel przechodzi bokiem.
przedwczoraj mała śniła mi się w zakładzie zamkniętym, wczoraj w nocy była cyganką.
chyba mam reminiscencje z filmu algierskiego cygana.

dziś był przyjemny dzień, z mocnym końcowym akcentem na pedały, udało mi się uciec przed deszczem, choć zaraz po wejściu do domu musiałem chłodzić stopy pod prysznicem. liczę światła uliczne prawie co do sekundy, wiem to jest trochę niebezpieczne.

ach już sobie przypomniałem: PRECZ Z DIETĄ DUKANA, ponad półtora miliona osób tutaj już sobie ją aplikuje. phuj!

06/04/2010

falezy

udało nam się!
ledwo udało nam się uciec przed pływem. nie myśleliśmy wcale i pod koniec dnia pod wiatr jechaliśmy i zapomnieliśmy. słońce i wiatr, dobrze, że w tym się zgadzamy z małą, mnie brakowało jeszcze deszczu i sztormu, wszystkich tych drobnych detali potrzebnych chłopcu. topiliśmy koła w piasku, łupaliśmy kamienie i robiliśmy eski na oczach mew. nie udało nam się zjeść porcji frytek szytych na wędkarzy i objechać portu, nie widziałem też latarni ale Calais było martwe tego dnia, najżywszym akcentem były grupy emigrantów skupionych wkoło bramy portowej i wiecznie poszukujących kartonów w pobliskich sklepach i barach. pomyślałem nawet, że tradycyjny zamek z konglomeratu piasku i wody mógłbym zastąpić prefabrykatem ale stopień wariacji kamieni na plaży był ogromny i nie było to takie znów łatwe.

dojechaliśmy z Lille do Calais w niecałe 30 minut TERGV'em, co mnie najbardziej zaskoczyło to bezpłatny przewóz rowerów i to, że pagórki nad morzem są bardzo ciężkie i że dętkę łapie się najlepiej pod koniec trasy i, że kobieta z karabinem w ręku budzi respekt.

























....moi je suis un homme qui aime bien se genre de jeu n’aime pas les nonnes et j’en suis tombé amoureux...

30/03/2010

buffalo 66

mała mi mówi, że nic nie piszę.
ostatnio jestem bardzo zajęty niuansem pomiędzy prętami a betonem.

jedna rzecz, którą zrozumiałem instynktownie
w kręgle lepiej grać z usztywniaczem nadgarstka
i git jest mieć swoją kulę, spluwę i szafkę.
reszta ze względu na poziom zmęczenia w mojej głowie
była mglista. Pan Acord daje radę.

sam bynajmniej nie czuję się jak Billy ale kiedy jestem zmęczony pracą...

17/03/2010

zmywanie naczyń

nienawidzę zmywać naczyń, równie mocno co i myć się.
przez cały czas kiedy dziś je zmywałem słuchałem muzyki i czułem cynamon.
kiedy dziś brałem prysznic rozpocząłem nowe mydło, szare mydło przypomina mi wracającego tatę z kopalni i łaźnie w fabryce remontującej w Hermsdorf.
dojeżdżam na rowerze do pracy, od kiedy znalazłem inną drogę jest to dużo przyjemniejsze i irytujące zarazem. wszystkie zakamarki, które mijam kuszą mnie rano, żeby skręcić w małe uliczki, poranne słońce mi mówi, chodź, no chodź... raz nawet się zgubiłem i lekko się spóźniłem do pracy ale warto było. tymczasem zgubiłem już cynamon.

14/03/2010

moje fono i fotofobie

potrzebny mi złocień maruny.
łyżka w budyniu to nic innego jak rdza i koła zębate radzieckich zegarków.
to może być zbyt dużo bodźców w krótkim czasie.
melanż języków i alkoholi w pikaboo w dodatku przewiało mi plecy na rowerze w drodze do pracy.
przeczytałem czyjąś wypowiedź o pęczniejących mózgach kobiet w miesiączce.
w sobotę bojówki Le Pen'a, w niedzielę bojówki Orionu.
pierwsza w moim życiu żydówka, którą poznałem, opowiada mi o problemach emigracji w Belgii. tego samego ranka kupuję u araba cukierek. odkurzam w domu przed 21h.
szampan i truskawki, stukający kubkiem rumun, arabski dziadek i nieszczęśliwy młody francuz z psem. zawieszam na nich wzrok i wciąż boli mnie głowa.