od czego by tu zacząć?
dopiero od kilku dni przestało padać gdzie co drugi piątek to wolny piątek (chyba) i gdzie spokojnie mogę wypić piwko w czasie lunchu. raczej małe, słabe ale za to dobre.
byłem wczoraj w Belgii.
z Lille wsiadłem w metro i na ostatnim przestanku kilka minut i byłem tam. Pozaglądałem tu i tam znalazłem pakistańską spelunę gdzie zamówiłem coś najtańszego o dźwięcznej i wszystko mówiącej nazwie "melange" była to buła z czymś w środku plus frytki; upal jak w Stambule, muchy muzułmańska muza do ucha i telegazeta z najświeższymi wynikami ligi gdzieś w trzecim wymiarze.
potem bo mi zabrakło kasy poszedłem szukać bankomatu a potem bo miałem już dość przechodziłem obok knajpy "chez chat" spytałem czy otwarte bo to newralgiczna godzina 14h poprosiłem o miejscowe browar, kobieta zaprosiła mnie bym wypił je z nimi na chodniku przed knajpa, tam poznałem zdanie miejscowych na temat polek i ruskich kobiet, konteksty porno wyuzdane metafory etc. lekko mnie to zszokowało ale nie wiedziałem co powiedzieć, wyszło coś w stylu: "ale ja ruskich kobiet nie znam, wiec nie wiem"
i potem wróciłem do Lille poszwendać się po dzielnicy gdzie znalazłem mieszkanie
tam tez walnąłem kolejne piwo( wszystko w wymiarze 0,3l), strasznie dziś ciepło było, ale tez chciałem się sfamilizować ze stałymi klientami po przeciwnej stronie jest chińska pralnia na kg a cały skwer był miejscem gdzie przedwczoraj siedziałem i przyglądałem się dzielnicowym mistrzostwom petanque, w które tez grałem ale poza konkursem! cienias jestem.
Rzucałem bulami piłem wino i jadłem czereśnie a potem tańczyłem, ba uczono mnie tańczyć bo dziewczyny były w organizacji Wezamme L’accordeon, chyba?
Klimat mi sprzyja nie doskwiera mi alergia ani upały.
24/05/2009
wytłumaczenie
...sny, które znalazłem.
to zbiór, począwszy od najstarszych,tych które schowały się głęboko w moich dokumentach. i nigdy chyba nie miałem czasu je tu umieścić.
na surowo.
to zbiór, począwszy od najstarszych,tych które schowały się głęboko w moich dokumentach. i nigdy chyba nie miałem czasu je tu umieścić.
na surowo.
1
…spokojnie to była tylko zła jawa, no dalej zbudź się już. Może trzeba będzie uszczypnąć? Nie, w ten sposób nie zaśnie. No nic, trzeba będzie poczekać. To ty licz. Ja popatrzę. Trzy dwadzieścia sto, dwa dwadzieścia sto…
…to całkiem dziwne, kiedy pogoda nie odzwierciedla, ta w rzeczywistości tej wyśnionej i tak na przykład mleczne niebo nie znajduje odbicia w zaśnieżonych stokach. Pan w szarej ścianie straszy w zielonej trawie kota a jest tylko bieg po łące i wielki kanion zwietrzałego granitu bez żywej duszy. Myśl ubrana w kwietniową forsycję, co ma zrobić?
Różne rzeczy cisną się do głowy, kiedy tak wieje wiatr prosto w twarz. Razem z nim zjeżdżaliśmy właśnie rano. Inaczej. To właśnie z Nim zjeżdżaliśmy rano, bo ktoś na stoku paskudnie urządził sobie kolano. Dziewczyna była zdrowo przerażona bólem, ale rutyna znieczuliła na wszelki zamęt, jak i temu podobne. Nas rzecz jasna! Chwile potem byliśmy już wolni, jak się później miało okazać dziewczynka pojawiała się wiele razy nie zawsze w towarzystwie Jego i nie zawsze zimą i czasami ona była ratownikiem, mniejsza o to, to miało nastąpić w niedalekiej przyszłości w każdym bądź razie tamto spotkanie utkwiło mi w pamięci i dzięki niemu mogłem ją później Poznać. Żaden z nas nie przypuszczał, że stok będzie oblodzony. Wpadliśmy do rzeki „amazońsko” szeroki strumyk. Zbliżaliśmy się do wodospadu, niechybnie. Dziwny wodospad, woda wzlatywała w dół. Wszystko działo się najszybciej jak mogło. Ptak przelatywał najszybciej jak tylko mógł. Wielkie kłody płynęły jak woda tylko najszybciej mogła. Uszy wyłączyły się. Wyglądało to jak widok przez zamknięte okno w samochodzie, jak podczas pierwszego razu. Kamień złapał mnie jego przytuliła ziemia w dole wodospadu. Ostatkiem sił połykałem wodę w płuca.
…to całkiem dziwne, kiedy pogoda nie odzwierciedla, ta w rzeczywistości tej wyśnionej i tak na przykład mleczne niebo nie znajduje odbicia w zaśnieżonych stokach. Pan w szarej ścianie straszy w zielonej trawie kota a jest tylko bieg po łące i wielki kanion zwietrzałego granitu bez żywej duszy. Myśl ubrana w kwietniową forsycję, co ma zrobić?
Różne rzeczy cisną się do głowy, kiedy tak wieje wiatr prosto w twarz. Razem z nim zjeżdżaliśmy właśnie rano. Inaczej. To właśnie z Nim zjeżdżaliśmy rano, bo ktoś na stoku paskudnie urządził sobie kolano. Dziewczyna była zdrowo przerażona bólem, ale rutyna znieczuliła na wszelki zamęt, jak i temu podobne. Nas rzecz jasna! Chwile potem byliśmy już wolni, jak się później miało okazać dziewczynka pojawiała się wiele razy nie zawsze w towarzystwie Jego i nie zawsze zimą i czasami ona była ratownikiem, mniejsza o to, to miało nastąpić w niedalekiej przyszłości w każdym bądź razie tamto spotkanie utkwiło mi w pamięci i dzięki niemu mogłem ją później Poznać. Żaden z nas nie przypuszczał, że stok będzie oblodzony. Wpadliśmy do rzeki „amazońsko” szeroki strumyk. Zbliżaliśmy się do wodospadu, niechybnie. Dziwny wodospad, woda wzlatywała w dół. Wszystko działo się najszybciej jak mogło. Ptak przelatywał najszybciej jak tylko mógł. Wielkie kłody płynęły jak woda tylko najszybciej mogła. Uszy wyłączyły się. Wyglądało to jak widok przez zamknięte okno w samochodzie, jak podczas pierwszego razu. Kamień złapał mnie jego przytuliła ziemia w dole wodospadu. Ostatkiem sił połykałem wodę w płuca.
2
Bardzo lubię jak chwiej! moim ciałem serce. Znowu obudziłem się we śnie. Tym razem siedzę na ciepłej skale. Z kolorem melafiru walczy zawzięcie żywica sudeckich sosen. Słyszę jak w słońcu skała pęcznieje i po korze płynie bursztyn przyszły. Gwiazda w południa zamyka mi oczy fotonami. Wstaję. Skraj półki a dalej tylko trawa-dziwna- leniwa. Nie zauważyłem, kiedy dyrygowanie gibaniem trawie przerodziło się w przemówienie dla drzew.
W mgnieniu oka skała wystrzeliła w mównicę i trzy po trzy bredziłem, że egzystencja jest z natury szczęśliwa, którego szczęścia przyczyną jest egoizm i pożądanie a pragnąc wszystkiego i pożądać wszystko pomaga osiągnąć cel. Wmawiałem sosnom, że mają niewłaściwe poglądy, że mówią, postępują, dążą, uważają niewłaściwie medytują. Stojąc niewidomy wymyśliłem długi skok. Czubki drzew zniknęły za plecami. Gałęzie amortyzowały upadek. Zatrzymałem się nad ściółką milimetry. Wymyśliłem ponury, smutny, długi skok. Pięknych ckliwych wspomnień brak. Teraz trzeba podjąć decyzję! Skaczę. Widzę mrówkę, jedną drugą, tysiąc. Pracowite mrówki w suchych liściach. Co będzie, jeśli znowu to sen i tak naprawdę nie skoczyłem tylko znowu się obudzę? Zaczyna padać deszcz rozganiając pracownice. Lepki deszcz oblepia je. Zniewala swoją konsystencją i kolorem mrówczym zarazem robi mi się chłodno to normalne, kiedy pada deszcz i kiedy pobierają krew. Boli, odchodzę od zmysłów…
W mgnieniu oka skała wystrzeliła w mównicę i trzy po trzy bredziłem, że egzystencja jest z natury szczęśliwa, którego szczęścia przyczyną jest egoizm i pożądanie a pragnąc wszystkiego i pożądać wszystko pomaga osiągnąć cel. Wmawiałem sosnom, że mają niewłaściwe poglądy, że mówią, postępują, dążą, uważają niewłaściwie medytują. Stojąc niewidomy wymyśliłem długi skok. Czubki drzew zniknęły za plecami. Gałęzie amortyzowały upadek. Zatrzymałem się nad ściółką milimetry. Wymyśliłem ponury, smutny, długi skok. Pięknych ckliwych wspomnień brak. Teraz trzeba podjąć decyzję! Skaczę. Widzę mrówkę, jedną drugą, tysiąc. Pracowite mrówki w suchych liściach. Co będzie, jeśli znowu to sen i tak naprawdę nie skoczyłem tylko znowu się obudzę? Zaczyna padać deszcz rozganiając pracownice. Lepki deszcz oblepia je. Zniewala swoją konsystencją i kolorem mrówczym zarazem robi mi się chłodno to normalne, kiedy pada deszcz i kiedy pobierają krew. Boli, odchodzę od zmysłów…
3
Obudziłem się jako petent. Biurowiec, w którym się znajdowałem nosił cechy imperialistyczne. Wszędzie jak okiem sięgnąć Machoń, meble obite skórą i gdyby nie ta framuga w przejściu nigdy nie zgadłbym, że już tu byłem. Mimo przeświadczenia znajomości miejsca nie wiedziałem gdzie są toalety. Ktoś z personelu profesjonalnie wskazał mi korytarz. Szedłem aleją założycieli i zanim się zorientowałem znalazłem się w czyimś prywatnym mieszkaniu. Ludzie, którzy tam siedzieli nie okazali zdziwienia moim wtargnięciem. Jedyne co wskazali mi dalsza drogę, kolejny raz ktoś mi pokazuje co mam robić. W następnym pokoju a pomieszczenia były wysokie monumentalne wręcz. Cały biurowiec okazał się stara kamienicą kupiecką, w której siedzibę miała kancelaria. O tuż w ostatnim pokoju już bez okien na południowy wschód siedział kolejny znany obcy dziad. Skąd się tworzą takie twarze? Władczo siedział w fotelu, władczo zaprosił do siebie. Szlak mnie trafił, kiedy po raz kolejny przedstawiono mi następną parę drzwi sosnowych. Sprawdzam lewe?! Męska ubikacja
-O przepraszam!
Miejsce, którego od samego początku szukałem jest poza moim zasięgiem. Ja tam po prostu nie mogę wejść, czuję się dziewczyną, ale tylko na chwilę, bo skoro nie na lewo to może na prawo? Tego się nie spodziewałem. Za drzwiami stało szpalerem 1500 hiszpańskich żołnierzyków. Ów dziad stanął przy mnie- Masz tam rodzinę. Że niby co?! –No dalej, zawołaj ich. Co, teraz? Co mam robić? Krzyknąłem-Baczność! Wszyscy jak jeden mąż na moją komendę. Dziad-Spocznij! Młody człowiek podszedł do nas. To był On. Odrobinę podobny. Zaczął wymieniać swoich przodków, krewnych, jednym słowem wszystkich. Trzy, cztery pokolenia wstecz okazało się, że jesteśmy blisko spokrewnieni.
-O przepraszam!
Miejsce, którego od samego początku szukałem jest poza moim zasięgiem. Ja tam po prostu nie mogę wejść, czuję się dziewczyną, ale tylko na chwilę, bo skoro nie na lewo to może na prawo? Tego się nie spodziewałem. Za drzwiami stało szpalerem 1500 hiszpańskich żołnierzyków. Ów dziad stanął przy mnie- Masz tam rodzinę. Że niby co?! –No dalej, zawołaj ich. Co, teraz? Co mam robić? Krzyknąłem-Baczność! Wszyscy jak jeden mąż na moją komendę. Dziad-Spocznij! Młody człowiek podszedł do nas. To był On. Odrobinę podobny. Zaczął wymieniać swoich przodków, krewnych, jednym słowem wszystkich. Trzy, cztery pokolenia wstecz okazało się, że jesteśmy blisko spokrewnieni.
4
Nie, za bardzo to ja lata nie lubię.
Latem trzeba umieć się cieszyć a ja za bardzo
Tego nie umiem.
Z pewnością dlatego znaleźliśmy się z Anią w romskiej wiosce. Wśród zaprzęgów w mgle i świetle ognisk moja dzierlatka szalała ze szczęścia nie zważając nawet na kolano.
Pieśni, tańce wszystko na cześć wielkiego, grubego Cygana. Wesoły Marcel z onirycznie przerośniętym karkiem. Stanął na palcach i poprosił mnie z góry o pomoc. To właśnie ja podsunąłem Cyganowi pustostan na rogu ulicy, więc mogłem również wstawić się i za Marcelem w jakiś sposób. Teatralnie ćwiczony uścisk dłoni aż do skutku. Dopóki gruba ryba nie zauważyła białych zębów Marcela. Atletyczny uścisk nadwyrężył mi dłoń. Całe szczęście mieszkanie nie miało ściany od południa, bo w innym wypadku scena przywitania mogłaby trwać całą noc. W tym czasie Ania uczyła się romskiego. Było już późno a chciałem jeszcze Ani pokazać okolicę, poszliśmy więc na spacer. Idąc ciągle przepełniała mnie duma ze spełnionego przyjacielskiego obowiązku. Żadne z nas nie lubi chodzić tymi samymi ścieżkami albo inaczej wielką czerpiemy przyjemność z niekrytych jeszcze dróg. Dotarliśmy pod płot. Stara zardzewiała siatka ledwo widoczna z pomiędzy gałęzi. Znaleźliśmy dziurę w płocie! Bomba.
Chaszcze jakby jeszcze śmielej rozrastały się czyniąc dróżkę nie do przejścia. Po prawej mijaliśmy bezludną ruinę z niezamurowanymi oknami, za winklem, której skrywał się w starodrzewie zdewastowany pałacyk. Dopiero wtedy zorientowałem się, że weszliśmy na zakazaną posesję. Nikt w wiosce o niej nie wspominał, ale wyczuwało się romską niechęć a wręcz lęk a propos działki. Zawróciliśmy. Od teraz wszystko działo się błyskawicznie. Przy płocie dziurę zastąpił szpaler dziadków jeden za drugim. Ostatni zatrzymał mnie myślą. Powiedziałem dziewczynie by wróciła do wioski. Majestatycznie Ostatni dziad zaczął ciąć powietrze kulą. Cięcie poprzedzone rzutem, małą kuleczką na ziemię. Większą szukał powietrza. Zrzucił mi ją na dłoń mówiąc- To jest centrum twojego zainteresowania. Zacząłem szukać w kuli odpowiedzi. Po omacku odczytywałem grafiki a przed nosem ukazał mi się wzór. Dopiero teraz do mnie dotarło, że odpowiedź nie musiała zawierać się w dużej kuli!
Latem trzeba umieć się cieszyć a ja za bardzo
Tego nie umiem.
Z pewnością dlatego znaleźliśmy się z Anią w romskiej wiosce. Wśród zaprzęgów w mgle i świetle ognisk moja dzierlatka szalała ze szczęścia nie zważając nawet na kolano.
Pieśni, tańce wszystko na cześć wielkiego, grubego Cygana. Wesoły Marcel z onirycznie przerośniętym karkiem. Stanął na palcach i poprosił mnie z góry o pomoc. To właśnie ja podsunąłem Cyganowi pustostan na rogu ulicy, więc mogłem również wstawić się i za Marcelem w jakiś sposób. Teatralnie ćwiczony uścisk dłoni aż do skutku. Dopóki gruba ryba nie zauważyła białych zębów Marcela. Atletyczny uścisk nadwyrężył mi dłoń. Całe szczęście mieszkanie nie miało ściany od południa, bo w innym wypadku scena przywitania mogłaby trwać całą noc. W tym czasie Ania uczyła się romskiego. Było już późno a chciałem jeszcze Ani pokazać okolicę, poszliśmy więc na spacer. Idąc ciągle przepełniała mnie duma ze spełnionego przyjacielskiego obowiązku. Żadne z nas nie lubi chodzić tymi samymi ścieżkami albo inaczej wielką czerpiemy przyjemność z niekrytych jeszcze dróg. Dotarliśmy pod płot. Stara zardzewiała siatka ledwo widoczna z pomiędzy gałęzi. Znaleźliśmy dziurę w płocie! Bomba.
Chaszcze jakby jeszcze śmielej rozrastały się czyniąc dróżkę nie do przejścia. Po prawej mijaliśmy bezludną ruinę z niezamurowanymi oknami, za winklem, której skrywał się w starodrzewie zdewastowany pałacyk. Dopiero wtedy zorientowałem się, że weszliśmy na zakazaną posesję. Nikt w wiosce o niej nie wspominał, ale wyczuwało się romską niechęć a wręcz lęk a propos działki. Zawróciliśmy. Od teraz wszystko działo się błyskawicznie. Przy płocie dziurę zastąpił szpaler dziadków jeden za drugim. Ostatni zatrzymał mnie myślą. Powiedziałem dziewczynie by wróciła do wioski. Majestatycznie Ostatni dziad zaczął ciąć powietrze kulą. Cięcie poprzedzone rzutem, małą kuleczką na ziemię. Większą szukał powietrza. Zrzucił mi ją na dłoń mówiąc- To jest centrum twojego zainteresowania. Zacząłem szukać w kuli odpowiedzi. Po omacku odczytywałem grafiki a przed nosem ukazał mi się wzór. Dopiero teraz do mnie dotarło, że odpowiedź nie musiała zawierać się w dużej kuli!
Subscribe to:
Posts (Atom)