09/01/2013

kodeinowy

jechaliśmy wypełnionym samochodem przez centrum Katowic, prosto przez nowy dworzec kolejowy, z którego nijak nie można było wyjechać na powierzchnię. zbierając się do jednego z zakrętów pod górę wjechaliśmy na peron pełen ludzi oczekujących na pociąg do Warszawy. peron zwężał się coraz bardziej aż w końcu samochód spadł na torowisko. mnie w samochodzie nie było, przyglądałem się spokojnie.

prekodeinowy

jechałem autobusem do centrum. wysiadłem przy porcelanie Wałbrzych i w pełnym słońcu spacerowałem wzdłuż wystawionych stolików zapełnionych pijącymi kawę. wszystkie stoliki były zajęte. zanim doszedłem do teatru był już zmierzch, wieczór a potem pełna noc. obok teatru mieściła się mała miejscowa winiarnia. niestety było zamknięty, kraty spuszczone i zapajęczone. butelka wina na ten wieczór była obowiązkowa więc skręciłem w kierunku sklepu mojego dziadka. złudne nadzieje, bo kram wypełniony książkami i pajęczynami, dużo pajęczyn i książek szukać jak igły w stogu siana. pełno było ludzi w środku, którzy się niecierpliwili i poszukiwania nabierały nerwowego tempa. za żadne skarby nie mogliśmy znaleźć choć jednego białego wina do deseru. znaleźliśmy jedną butelkę ale piekielnie drogą, na samej górze. ostatnim szczeblem drabiny. kiedy już byłem na dole szukałem jeszcze czegoś na kolanach w ostatnich szufladach. jedna z kobiet najbardziej zniecierpliwiona pochyliła się wcześniej szukając czegoś dla siebie tuż nade mną, pocierając moje ucho swoim dekoltem. zacząłem się szybko uczyć wina by przedstawić je wszystkim gościom kiedy już przyszedł czas na degustację okazało się, że najdroższe jest kapslowane. otwarciu butelki towarzyszyło wielkie oczekiwanie i jakże wielkim rozczarowaniem okazało się dla mnie ów wino. pełne goryczy i kwasu poprzedzonego pianą i syczeniem niczym stara przedawniona oranżada.

25/12/2012

konkurs na najlepszą piosenkę o moście

wszystko zaczęło się już przedwczoraj. rozmawiałem z moimi rodzicami po polsku bez pośrednictwa świadomości. wierząc ich wiernym streszczeniom opowiadałem ponoć o spóźnionym betonie i o niedokonanych kontrolach jakości na budowie mostu.
następnego dnia nadałem historii ciąg dalszy poprzedzając wydarzenia transformacją w mysz i obserwatora jednocześnie. uciekałem łaciatemu kotu przez wieś. w śniegu wskoczyłem pod wykopaną wcześniej mozolnie dziurę przez moich kompanów ale kot zmotywowany był na tyle, że przeszedł również. potem już jako obserwator byłem świadkiem jak przez wąskie dwa otwory cylindryczne mysz wydawałoby się znalazła się w bezpiecznym domu ale motywacja kota tak mocna, iż zassało go do tej dziurki jak przez odkurzacz i za chwilę też był już w środku. ale! tym razem to on był zmuszony uciekać w te pędy. od tej chwili brałem czynny udział w polowaniu na kota, razem z moją służącą. było to na tyle trudne, że trwało z godzinę. służąca była już wiekową kobietą i wszystkie pokoje były przechodnie więc kot śmigał między nogami. wzięliśmy się na sposób. zamykaliśmy kolejno drzwi od pomieszczeń gdzie mieliśmy pewność, że kocura nie ma i drogą eliminacji wywabiliśmy go z kryjówki, zaczaiłem się za drzwiami i kiedy tylko nadbiegł capnąłem go za kark zadowolony, że źródło alergii zaraz wyrzucimy na dwór ale zaczął mi się wykręcać w dłoni i wiedziałem, że zaraz mnie albo ugryzie lub co najwyżej podrapie. chciałem go puścić wolno ale nie zdążyłem i drasnął mnie pazurem i w tym samym momencie ze swędzącą dłonią znalazłem się na scenie amfiteatru w międzynarodowym finale piosenki gloryfikującej most. były same znakomitości, piosenkarze światowej klasy. reprezentant Polski (Rynkowski) już dawno zakończył swój występ. w chwili kiedy mnie teleportowano M.Jackson dawał z siebie wszystko. następnie na scenę wyszedł lekko otyły R.Martin i kiedy już zakończył swój występ przyszła kolej na Portugalię, reprezentowaną przez C.Ronaldo, obok którego stałem. chłopak był nieźle zestresowany, jego biała koszulka z logiem Ferrari miała liczne ślady przecieków i wyraźnie tym zażenowany poprosił mnie bym odśpiewał razem z nim piosenkę. w ten sposób odwrócił uwagę globalnej publiczności od swoich wypocin i wszystkie kamery zwróciły się na mnie. cały świat śledził mój pokaz nienagannej rytmiki i co najważniejsze przepięknego portugalskiego, który bił prosto w serce. byłem przekonany, że z tak perfekcyjnie dopracowanym playbackiem dojdziemy z C. Ronaldo do ścisłej czołówki, po cichu liczyłem nawet na wygraną ale kiedy przyleciałem na scenę wielu uczestników już śpiewało i nie miałem zielonego pojęcia jak im poszło, obawiałem się szczerze. kiedy tylko wypowiedziałem ostatnie słowa tekstu znalazłem się w moim pokoju na Białym Kamieniu.


przekroczyłem sto dwa sny.

22/12/2012

nos voisins

nasi sąsiedzi wczoraj całkiem niezapowiedzianie zapukali do drzwi, czy nie mamy przecieku. nigdy ich wcześniej nie widziałem w tym blogu.


18/12/2012

verträumte flashback

wczoraj wieczorem widziałem się z moją nauczycielką niemieckiego z liceum. rozmawialiśmy strasznie długo spacerując po tyłach mojej budowy. pod koniec rozmowy wyjęła z kieszeni notes i wyrwała z niego kartkę, na której zanotowała, myślałem że jest adres albo telefon kontaktowy, nazwisko i adres jednego z uczniów, który był ciężko chory i nadzwyczajnie inteligentny. nie miał żadnych przyjaciół. bardzo pragnął kontaktu z kimś i gnił w domu całymi dniami czekając na śmierć.

17/12/2012

galapagoski współlokator

nie wiem jakim cudem ale kiedy tylko mała wyjechała z domu pojawiło się u mnie wiele współlokatorów. obślizgłe z pozoru i antypatyczne gadziny. wszędzie było ich pełno, wczoraj obudził mnie hałas i chciałem pójść do łazienki i nie dało się przejść. wszędzie bydło się rozlazło. niewiele już pamiętam ale zgłodniałe patrzyły na mnie dziwnie.