potrzebny mi złocień maruny.
łyżka w budyniu to nic innego jak rdza i koła zębate radzieckich zegarków.
to może być zbyt dużo bodźców w krótkim czasie.
melanż języków i alkoholi w pikaboo w dodatku przewiało mi plecy na rowerze w drodze do pracy.
przeczytałem czyjąś wypowiedź o pęczniejących mózgach kobiet w miesiączce.
w sobotę bojówki Le Pen'a, w niedzielę bojówki Orionu.
pierwsza w moim życiu żydówka, którą poznałem, opowiada mi o problemach emigracji w Belgii. tego samego ranka kupuję u araba cukierek. odkurzam w domu przed 21h.
szampan i truskawki, stukający kubkiem rumun, arabski dziadek i nieszczęśliwy młody francuz z psem. zawieszam na nich wzrok i wciąż boli mnie głowa.
14/03/2010
26/02/2010
filemon
Czuje się ostatnio jak kocur, robię rzeczy które sprawiają mi przyjemność. Spaceruję po ścieżkach mało uczęszczanych gdzie pachnie chwastem i eternitem. Są takie miejsca tu w Lille, nawet w Marcq en Baroeul. Każdy mi powtarza, że jest tu drogo i nie uraczysz kupy na chodniku, wystarczy trochę pokocić, pokocurzyć po ścieżkach lekko w bok i bardzo przyjemnie zmienić zdanie. Nawet dzięki tym gównom polubiłem okolicę, wydaje mi się teraz przyjazna i każdego popołudnia spaceruję przez dwie godziny. Kocurzenie ma wpływ także na moją pracę, mam nadzieję, jestem pewniejszy i nie przejmuję się robotą tak jak jeszcze kilka tygodni temu. Pozwalam sobie nawet na kilka łyków kawy, kocurzenie w dzielnicy plastrów miodu na kofeinie jest bardziej ekscytujące. Tym bardziej, że aura mi sprzyja, jest ca. 6°C mocno wieje i od czasu do czasu leje jak z cebra. Nikt nie wychodzi na spacer, mogę spokojnie myszkować, choć jako kocur...
Z rzeczy istotnych, ostatnio odnoszę wrażenie, że mieszkam w kraju zdominowanym przez muzułmanów mimo ich nieoficjalnej marginalizacji w społeczeństwie, nie jestem z tego powodu zdegustowany ani zły, tylko mi przykro bo przez to, może dlatego, że jestem mężczyzną, a może dlatego, że jestem trochę konformista, nie mogę patrzeć ludziom w oczy. Nabrałem złego nawyku od ludzi, których mijam na co dzień, arabskie kobiety nie mogą patrzeć prawie na nikogo, chyba że niezauważone przez "stróżów prawa", chodzi mi o kobiety przestrzegające zasad, pomijam kwestię młodych, wyzwolonych etc. Arabscy chłopacy i mężczyźni nie mogą być obserwowani bo jest to agresywne. Wielka szkoda bo w ten sposób pozostają mi tylko zaparowane szyby, wyłuskiwanie detali na odległość, ślizganie się po otoczeniu. Uwielbiam ludzi, którzy mnie już znają albo ja ich trochę znam, wtedy można się w siebie spoglądać minutami.
Z rzeczy istotnych, ostatnio odnoszę wrażenie, że mieszkam w kraju zdominowanym przez muzułmanów mimo ich nieoficjalnej marginalizacji w społeczeństwie, nie jestem z tego powodu zdegustowany ani zły, tylko mi przykro bo przez to, może dlatego, że jestem mężczyzną, a może dlatego, że jestem trochę konformista, nie mogę patrzeć ludziom w oczy. Nabrałem złego nawyku od ludzi, których mijam na co dzień, arabskie kobiety nie mogą patrzeć prawie na nikogo, chyba że niezauważone przez "stróżów prawa", chodzi mi o kobiety przestrzegające zasad, pomijam kwestię młodych, wyzwolonych etc. Arabscy chłopacy i mężczyźni nie mogą być obserwowani bo jest to agresywne. Wielka szkoda bo w ten sposób pozostają mi tylko zaparowane szyby, wyłuskiwanie detali na odległość, ślizganie się po otoczeniu. Uwielbiam ludzi, którzy mnie już znają albo ja ich trochę znam, wtedy można się w siebie spoglądać minutami.
24/02/2010
..
Dziś rano była wiosna, jest. Świeci mi w okno przy moim biurku, jeżeli chodzi o zimę to mój pokój był beznadziejny, przez cały czas było z nim zimno, klimatyzacja nie działała poprawnie i wciąż było zimno. Ale teraz jest już coraz lepiej. Szczególnie rano kiedy nie mam jeszcze sił i koncepcji na cały dzień. Słońce pomaga się odbudować.
Schodząc do metra mijałem dziś naszego SDF, całą paczkę. Jak zwykle szczęśliwi w idylli od samego rana. Lecz dziś tylko jego pies przykuł moja uwagę, jego spojrzenie pełne macierzyństwa, troski i wyczekiwania na miskę jedzenia. Był trochę jak te czarne ptaki, nawet nie drgnął kiedy obok niego przechodziłem był jak wyjęty z wiersza.
Mam jeszcze chwilę więc opowiem wam trochę o Dunkierce, to straszne że po przedwczorajszej nocy straciłem moje notatki, tak bardzo się uśmiałem je pisząc.
Dzięki małej udało nam się tam znaleźć, pojechaliśmy tam w cztery osoby, samochodem CS z Normandii, uważam że przyjechaliśmy tam dużo za późno, ok. 13h bo dla mnie głównym argumentem była wizyta nad morzem, chciałbym mieszkać nad morzem w Wissant, nie nie, nie chciałbym zbyt ruchliwe miejsce.
No więc kiedy już dojechaliśmy na pierwszą z marszu dołączyliśmy do pozostałych CS i dołączyliśmy grupą, trzy rzędy po sześć osób, do całego miasta. Maszerowaliśmy tak przez następne kilka godzin, co jakiś czas zatrzymując się i stawialiśmy opór tym przed nami, momentami było ciężko.
Ludzie tracą ponoć buty, przewracają się ale nad wszystkim czuwa opatrzność i nic nikomu się nie stało.
Nie znam genezy, dlaczego karnawał taki ma przebieg?
Co jest dla mnie dziwne, w pracy są osoby francuskiego pochodzenia i od przeszło dwudziestu lat mieszkają na północy i nigdy nie byli w Dunkierce w ten czas? I to nie pierwszy akcent jeżeli chodzi o region, bez ujmy...
Miłego dnia.
Schodząc do metra mijałem dziś naszego SDF, całą paczkę. Jak zwykle szczęśliwi w idylli od samego rana. Lecz dziś tylko jego pies przykuł moja uwagę, jego spojrzenie pełne macierzyństwa, troski i wyczekiwania na miskę jedzenia. Był trochę jak te czarne ptaki, nawet nie drgnął kiedy obok niego przechodziłem był jak wyjęty z wiersza.
Mam jeszcze chwilę więc opowiem wam trochę o Dunkierce, to straszne że po przedwczorajszej nocy straciłem moje notatki, tak bardzo się uśmiałem je pisząc.
Dzięki małej udało nam się tam znaleźć, pojechaliśmy tam w cztery osoby, samochodem CS z Normandii, uważam że przyjechaliśmy tam dużo za późno, ok. 13h bo dla mnie głównym argumentem była wizyta nad morzem, chciałbym mieszkać nad morzem w Wissant, nie nie, nie chciałbym zbyt ruchliwe miejsce.
No więc kiedy już dojechaliśmy na pierwszą z marszu dołączyliśmy do pozostałych CS i dołączyliśmy grupą, trzy rzędy po sześć osób, do całego miasta. Maszerowaliśmy tak przez następne kilka godzin, co jakiś czas zatrzymując się i stawialiśmy opór tym przed nami, momentami było ciężko.
Ludzie tracą ponoć buty, przewracają się ale nad wszystkim czuwa opatrzność i nic nikomu się nie stało.
Nie znam genezy, dlaczego karnawał taki ma przebieg?
Co jest dla mnie dziwne, w pracy są osoby francuskiego pochodzenia i od przeszło dwudziestu lat mieszkają na północy i nigdy nie byli w Dunkierce w ten czas? I to nie pierwszy akcent jeżeli chodzi o region, bez ujmy...
Miłego dnia.
22/02/2010
la folle journée
21/02/2010
marlboro
wszystko zaczęło się od walki psów, wielkie bydła naokoło nas,
przez chwilę przyglądaliśmy się wielkiej fecie, wszystkim ludziom,
którzy zbiegli się z okolicznych wiosek. potem każde z nas poszło w swoją stronę.
mała pracowała w czerwonym krzyżu, ja chyba byłem wolnym strzelcem, korespondentem.
rozległy się strzały, wszyscy tak jak psy rozbiegli się we wszystkie strony, z podwiniętymi ogonami wyjąc, padając. biegłem w większej grupie przez most kolejowy, w dole pod nami zza przełęczy było widać już helikoptery, wszyscy ślepo biegli prostu, tuż za mostem skręciłem ostro w prawo w jakiś sad. od posiadłości dzielił mnie wysoki płot z siatki i drutu kolczastego, za nim było słychać zbliżające się ujadanie psów, które kiedy tylko się zbliżyły wyczuły na moich rękach sierść swoich pobratymców i zostawiły mnie w spokoju. dobiegłem do miejsca gdzie płot łączył się z oborą, po kratach której wspiąłem się na dach, tam przeczekałem aż cały pościg przejdzie obok, udało mi się ich zgubić.
kiedy się rozglądałem co to za ośrodek, zauważyli mnie strażnicy i musiałem zejść, pod uzbrojoną eskortą zostałem odprowadzony do strażnicy, na moje szczęście mała odbierała tu poród, zostałem zwolniony. urodziło się malutkie dziecko, matka zmarła, małemu też niewiele brakowało do śmierci.
z racji, iż miałem papiery ONZ mogłem spokojnie opuścić obóz ale mała chciała to wykorzystać i dostałem plik zdjęć oraz dokumentów w mikrofilmach, które miałem dostarczyć do najbliższej ambasady. zgodziłem się.
następnie kiedy przechodziłem wiedziałem, że wszyscy już wiedzą co mam w kieszeniach i tylko czekają, aż przekroczę próg obozu by mnie zatrzymać. spytałem gdzie jest ubikacja i kiedy tylko się zamknąłem, nie wiem czemu ale zgasiłem światło, w tym samym momencie wszędzie w pobliżu gdzie był najmniejszy cień, zrobiło się mroczno, nic nie było widać. zacząłem wyrzucać wszystkie dokumenty i zostawiłem przy sobie tylko pudełko papierosów, a w nim to małe dziecko, opatuliłem je w papier toaletowy i wsadziłem do kieszeni.
oczywiście kiedy tylko wyszedłem zostałem całkowicie przeszukany, do naga. z kieszeni wszystko zostało wyrzucone na ziemię, dziecko połamało się. ja zostałem wypuszczony.
dziecko zmarło. obudziłem się w niedzielę.
przez chwilę przyglądaliśmy się wielkiej fecie, wszystkim ludziom,
którzy zbiegli się z okolicznych wiosek. potem każde z nas poszło w swoją stronę.
mała pracowała w czerwonym krzyżu, ja chyba byłem wolnym strzelcem, korespondentem.
rozległy się strzały, wszyscy tak jak psy rozbiegli się we wszystkie strony, z podwiniętymi ogonami wyjąc, padając. biegłem w większej grupie przez most kolejowy, w dole pod nami zza przełęczy było widać już helikoptery, wszyscy ślepo biegli prostu, tuż za mostem skręciłem ostro w prawo w jakiś sad. od posiadłości dzielił mnie wysoki płot z siatki i drutu kolczastego, za nim było słychać zbliżające się ujadanie psów, które kiedy tylko się zbliżyły wyczuły na moich rękach sierść swoich pobratymców i zostawiły mnie w spokoju. dobiegłem do miejsca gdzie płot łączył się z oborą, po kratach której wspiąłem się na dach, tam przeczekałem aż cały pościg przejdzie obok, udało mi się ich zgubić.
kiedy się rozglądałem co to za ośrodek, zauważyli mnie strażnicy i musiałem zejść, pod uzbrojoną eskortą zostałem odprowadzony do strażnicy, na moje szczęście mała odbierała tu poród, zostałem zwolniony. urodziło się malutkie dziecko, matka zmarła, małemu też niewiele brakowało do śmierci.
z racji, iż miałem papiery ONZ mogłem spokojnie opuścić obóz ale mała chciała to wykorzystać i dostałem plik zdjęć oraz dokumentów w mikrofilmach, które miałem dostarczyć do najbliższej ambasady. zgodziłem się.
następnie kiedy przechodziłem wiedziałem, że wszyscy już wiedzą co mam w kieszeniach i tylko czekają, aż przekroczę próg obozu by mnie zatrzymać. spytałem gdzie jest ubikacja i kiedy tylko się zamknąłem, nie wiem czemu ale zgasiłem światło, w tym samym momencie wszędzie w pobliżu gdzie był najmniejszy cień, zrobiło się mroczno, nic nie było widać. zacząłem wyrzucać wszystkie dokumenty i zostawiłem przy sobie tylko pudełko papierosów, a w nim to małe dziecko, opatuliłem je w papier toaletowy i wsadziłem do kieszeni.
oczywiście kiedy tylko wyszedłem zostałem całkowicie przeszukany, do naga. z kieszeni wszystko zostało wyrzucone na ziemię, dziecko połamało się. ja zostałem wypuszczony.
dziecko zmarło. obudziłem się w niedzielę.
19/02/2010
.
Śniło mi się dziś, że spotkałem się z Tomaszem i jego żoną, gdzieś w Wałbrzychu. Rozmawialiśmy o tym ile to czasu minęło i, że w Lille spotkałem Polkę, która zna i pracuje w tej samej firmie co Boguś i potem nie widzieć czemu rozmawialiśmy o kimś innym i ponoć dlatego, że byłem z nią w klasie, obecnie na studiach, wróciłem na studia.
Poza tym, i to już klasyk, śniła mi się praca i ciągle nie wiem co z nią robić, sny pracujące są bardzo męczące..
Koty przeczuwając nadejście wiosny zaczynają okupować podwozia samochodów przy najbardziej atrakcyjnych miejscach, ludzie zaczynają się w biurze ubierać w kwieciste koszule, prawda jest taka że jest jeden koleś, który zawsze nosi takie koszule, bardzo kwiecisty akcent przez cały rok.
Ludzie kiwają zabawnie głowami i mijają się z przeznaczeniem, miast być komikiem na scenie, dają program w tramwaju.
Pojawiły się także czarne ptaki, które mają przedziwny odruch zastygania w miejscu, kiedy się obok nich przechodzi, a w zasadzie nad nimi. Dziś rano przechodziłem nad jednym i ani nie drgnął, wpatrując się we mnie. Oczywiście zauważyłem go dopiero jak na mnie gwizdnął, kiedy to już spokojnie obok niego przeszedłem.
Kolo przy zejściu do metra już mnie rozpoznaje i nie daje mi gazet, mówimy sobie tylko dzień dobry i to wszystko. Respekt.
Dziś dokonamy pierwszej kolacji z rezerwacją wraz z przyjaciółmi, albo raczej bliższymi znajomymi z Lille, jestem ciekaw i także wyjazdu do Dunkierki, wszak nie mam jeszcze przebrania i już nawet nie ochoty co sił, ale mała chyba jest na to nakręcona.
Jeśli mam zamiar wrócić do kraju i mie...
Poza tym, i to już klasyk, śniła mi się praca i ciągle nie wiem co z nią robić, sny pracujące są bardzo męczące..
Koty przeczuwając nadejście wiosny zaczynają okupować podwozia samochodów przy najbardziej atrakcyjnych miejscach, ludzie zaczynają się w biurze ubierać w kwieciste koszule, prawda jest taka że jest jeden koleś, który zawsze nosi takie koszule, bardzo kwiecisty akcent przez cały rok.
Ludzie kiwają zabawnie głowami i mijają się z przeznaczeniem, miast być komikiem na scenie, dają program w tramwaju.
Pojawiły się także czarne ptaki, które mają przedziwny odruch zastygania w miejscu, kiedy się obok nich przechodzi, a w zasadzie nad nimi. Dziś rano przechodziłem nad jednym i ani nie drgnął, wpatrując się we mnie. Oczywiście zauważyłem go dopiero jak na mnie gwizdnął, kiedy to już spokojnie obok niego przeszedłem.
Kolo przy zejściu do metra już mnie rozpoznaje i nie daje mi gazet, mówimy sobie tylko dzień dobry i to wszystko. Respekt.
Dziś dokonamy pierwszej kolacji z rezerwacją wraz z przyjaciółmi, albo raczej bliższymi znajomymi z Lille, jestem ciekaw i także wyjazdu do Dunkierki, wszak nie mam jeszcze przebrania i już nawet nie ochoty co sił, ale mała chyba jest na to nakręcona.
Jeśli mam zamiar wrócić do kraju i mie...
Subscribe to:
Posts (Atom)