26/04/2014
PTSD
był znowu potop na Polskę, front błyskawicznie przetoczył się przez kraj i zatrzymał gdzieś za linią Odry. zostaliśmy rozdzieleni z małą drutem kolczastym i nie było szans by przejść na drugą stronę. kolega kolaborant pracował na posterunku i wystawił mi fałszywe papiery z listami uwierzytelniającymi od francuskich współpracowników wystawione dzięki wizytówkom, które jakiś cudem zachowałem przy sobie. mała była tuż obok ale patrol wyczuł szwindel i zawrócił mnie do okupowanej strefy. wszystkie sklepy zostały rozkradzione, puste pułki, wybite szyby byłem bardzo głodny. zgodziłem się na propozycje miejscowej szajki by przemycać dla nich w samochodzie kontrabandę pod warunkiem, że zobaczę się z małą. w zamyśle chciałem odkładać kasę na boku by przekupić później strażników na granicy. zbiry zaprowadziły mnie do opuszczonej chaty gdzie czekała na mnie mała ale zostałem oszukany, to nie była ona tylko jakaś stara wariatka łudząco do niej podobna. potem pojawiła się nutka. pracowała znów dla armii tyle, że w terenie. zbierała ludzi z PTSD, cały kraj był ich pełen. spotkaliśmy się przypadkiem i wystawiła mi lewe dokumenty i razem z jej pacjentami przeszliśmy za linię frontu.
13/04/2014
night train to lisbon
w pociągu wszystkie przedziały pozajmowane. tylko w jednym dorosła para w pustym siedziała, która twierdziła, że ich przedział zajęty w całości. potem spytałem na ile osób mają rezerwację, że na pięć powiedziała, więc zostaję jeszcze trzy więc siadamy a oni w zaparte, że nie. że cały przedział dla nich i mężczyzna już się złościł i zaczął coś bełkotać w moją stronę. przepuściliśmy z małą tłum w korytarzu i poprosiłem ich by mi pokazali dokument, że nie ma co się złościć bo wszyscy jedziemy daleko i żadne z nas nie miało zamiaru stać całą drogę.
08/04/2014
06/04/2014
szczęść boże jeszcze raz
Dziś w nocy zrozumiałem, ze trzy jednolitrowe kufle plus smażony ser dają całkiem ciekawe efekty. Już wracając do domu wiedziałem, ze coś się kroi. Wampiryczna muzyka i podejrzany samochód na wałbrzyskich rejestracjach przed klubem gogo. Chwile później musiałem źle skręcić i znalazłem się w podziemiach Watykanu. Wielka budowa oparta na NATMie wydawała się być bez końca i bezsensu. Poruszałem się bez kasku i butów ochronnych wiec szybko zostałem namierzony. Musiałem szybko zdecydować, walczyć czy uciekać. Nagle pojawiła się niepowtarzalna szansa, Papież wizytował postęp robot. Bez zastanowienia podbiegłem do niego niczym największy... Najwierniejszy. Klękałem a on poprawiał moje dłonie do modlitwy powtarzając łacińskie zaklęcia. Jego twarz była mi kompletnie nieznana.
05/04/2014
w poszukiwaniu straconego czasu
Ok, biorąc pod uwagę mój charakter i konformizm, który wypływa przy każdej nadarzającej się okazji to był to zwariowany dzień. Zadko kiedy przytrafia mi się prosić siostrę zakonna by przerwała prasowanie i by dzwoniła do organisty w moim interesie. Swoja droga nie pamiętam czy kiedykolwiek powiedziałem szczęść boże?
Subscribe to:
Posts (Atom)