wczoraj, przedwczoraj już sam nie wiem kiedy, obejrzałem Antychrysta.
całkiem podobało mi się jak zagrała Gainsbourg i Dafoe.
przez kilka dni zanosiłem się z zakończeniem pisania... nie mam już ochoty do moich snów, które stają się coraz bardziej tendencyjne i coraz częściej o nich zapominam.
05/05/2012
12/04/2012
walizka
nie wiem dokładnie w jaki sposób wszedłem w posiadanie dwóch cennych figurek, poszukiwanych przez wszystkich zapaleńców. na rynku mógłbym dostać za nie każdą cenę.
znalazłem kupca, były inżynier w fabryce gąbek do mycia naczyń, pasjonat. poszedłem do niego z walizką wypchaną po brzegi, która nie hałasowała bo miała śliczne kauczukowe koła. jeszcze zanim wylądowałem w ów lombardzie odwiedziłem starą podstawówkę. byłem ubrany całkiem elegancko. to dlatego, że by złapać najbliższy samolot byłem zmuszony przygotować wszystko wcześniej i ruszyć na lotnisko prosto z pracy. moje buty stukały o lastrykową posadzkę. tak się złożyło, że był zjazd rocznika i spotkałem wszystkich i wszystkie spojrzenia czułem na sobie. szybko uciekłem do pokoju nauczycielskiego zostawiając nieuważnie walizkę na schodach i dziewczęce komentarze za plecami. wchodząc do pokoju czułem się jakbym wchodził do basenu. to była kwestia koloru ścian, podłogi i sufitu. wszystko utrzymane jednolicie w stylu chlorowego linoleum. pobiegłem schodami do góry gdzie było małe pomieszczenie dla palących belfrów i wpadłem akurat w momencie rozlewania wódki przed zaliczeniem sesji, szybki melanż studiów. wracając zorientowałem się, że brakuje mojego cennego bagażu. Torba wylądowała w schowku na zagubione bagaże, jeden wielki kosz pełen wyrzuconych przez okna tornistrów i wybałuszonych plecaków, wszystko to przemieszane z niechcianymi kanapkami z pasztetem. jest! szczęśliwie wróciłem z walizką. jestem znów w lombardzie negocjując cenę i za każdym razem wyśmiewam coraz mocniej i zuchwalej jego propozycje kończymy na pokaźnej sumie kilkudziesięciu tysięcy euro. kiedy już dobiliśmy targu, byłem bardzo zadowolony bo sprzedałem coś co mi się nic a nic nie podobało i w dodatku znalazłem to na ulicy, ha! przypomniałem sobie. chwilę potem znalazłem się na obozie szkoleniowym, wszyscy mieliśmy zakryte twarze chustami i skakaliśmy po drzewach i ponad murami z drewnianych beli. wisząc na jednym z nich wpadłem na pomysł cofnąć się w czasie i ostrzec się przed konsekwencjami szkolnych prześladowań ale nie skoncentrowałem się wystarczająco dobrze i wylądowałem na koncercie Abby. w dodatku w jednym z pierwszych rzędów.
wczoraj wieczorem po pracy wyszedłem pobiegać i ujrzałem dosyć ciekawe zjawisko.
na horyzoncie budował się potężny niż wypełniony po brzegi kłębiastymi chmurami, które zrzucały z siebie charakterystyczne zasłony deszczu. słońce zachodziło i rzucało na wszystko ostatnie czerwone promienie i tu właśnie dostrzegłem w oddali, iż ów dalekie deszcze przybierają różne kolory od czerwieni poprzez głębokie fiolety aż po błękit. wszystko w zależności od natężenia opadów. ostatecznie dawało to złudzenie konsekutywnie zmieniających się filtrów, które ktoś umyślnie pomieszał. byłem po całym dniu praktycznie na czczo. wcisnąłem kawałek surowej szynki i pół litra wody na pasie. półmrocznie dobiegłem do domu ostatkiem sił.
znalazłem kupca, były inżynier w fabryce gąbek do mycia naczyń, pasjonat. poszedłem do niego z walizką wypchaną po brzegi, która nie hałasowała bo miała śliczne kauczukowe koła. jeszcze zanim wylądowałem w ów lombardzie odwiedziłem starą podstawówkę. byłem ubrany całkiem elegancko. to dlatego, że by złapać najbliższy samolot byłem zmuszony przygotować wszystko wcześniej i ruszyć na lotnisko prosto z pracy. moje buty stukały o lastrykową posadzkę. tak się złożyło, że był zjazd rocznika i spotkałem wszystkich i wszystkie spojrzenia czułem na sobie. szybko uciekłem do pokoju nauczycielskiego zostawiając nieuważnie walizkę na schodach i dziewczęce komentarze za plecami. wchodząc do pokoju czułem się jakbym wchodził do basenu. to była kwestia koloru ścian, podłogi i sufitu. wszystko utrzymane jednolicie w stylu chlorowego linoleum. pobiegłem schodami do góry gdzie było małe pomieszczenie dla palących belfrów i wpadłem akurat w momencie rozlewania wódki przed zaliczeniem sesji, szybki melanż studiów. wracając zorientowałem się, że brakuje mojego cennego bagażu. Torba wylądowała w schowku na zagubione bagaże, jeden wielki kosz pełen wyrzuconych przez okna tornistrów i wybałuszonych plecaków, wszystko to przemieszane z niechcianymi kanapkami z pasztetem. jest! szczęśliwie wróciłem z walizką. jestem znów w lombardzie negocjując cenę i za każdym razem wyśmiewam coraz mocniej i zuchwalej jego propozycje kończymy na pokaźnej sumie kilkudziesięciu tysięcy euro. kiedy już dobiliśmy targu, byłem bardzo zadowolony bo sprzedałem coś co mi się nic a nic nie podobało i w dodatku znalazłem to na ulicy, ha! przypomniałem sobie. chwilę potem znalazłem się na obozie szkoleniowym, wszyscy mieliśmy zakryte twarze chustami i skakaliśmy po drzewach i ponad murami z drewnianych beli. wisząc na jednym z nich wpadłem na pomysł cofnąć się w czasie i ostrzec się przed konsekwencjami szkolnych prześladowań ale nie skoncentrowałem się wystarczająco dobrze i wylądowałem na koncercie Abby. w dodatku w jednym z pierwszych rzędów.
wczoraj wieczorem po pracy wyszedłem pobiegać i ujrzałem dosyć ciekawe zjawisko.
na horyzoncie budował się potężny niż wypełniony po brzegi kłębiastymi chmurami, które zrzucały z siebie charakterystyczne zasłony deszczu. słońce zachodziło i rzucało na wszystko ostatnie czerwone promienie i tu właśnie dostrzegłem w oddali, iż ów dalekie deszcze przybierają różne kolory od czerwieni poprzez głębokie fiolety aż po błękit. wszystko w zależności od natężenia opadów. ostatecznie dawało to złudzenie konsekutywnie zmieniających się filtrów, które ktoś umyślnie pomieszał. byłem po całym dniu praktycznie na czczo. wcisnąłem kawałek surowej szynki i pół litra wody na pasie. półmrocznie dobiegłem do domu ostatkiem sił.
11/03/2012
stomatologia stosowana
przedwczoraj wieczorem moje kły urosły do wilczych rozmiarów.
zaczęły z łatwością wychodzić z dziąseł przy najmniejszym nacisku,
wszak nic w tym dziwnego skoro w mojej szczęce nie ma już dodatkowego miejsca, wszystkie ósemki już dawno je zajęły.
pijąc cokolwiek przepływ płynu powodował ruch zębów i zgodnie z prawem Archimedesa tym bardziej się uwalniały. wziąłem jednego do ręki, wielki niczym migdał. próbowałem go na siłę wcisnąć na miejsce ale strasznie mnie to bolało.
kilka dni wcześniej spędziliśmy kilka nocy w Wenecji. udało nam się wstrzelić w okres tuż po karnawale i jeszcze przed wiosennymi podtopieniami. miasto kojarzy mi się z milionem pali... i nic poza ładnym widokiem na zaciemnione kanały. tak naprawdę i tak jak zazwyczaj miejsca, które odwiedzam po raz pierwszy, nic mną nie zatrzęsło.
zaczęły z łatwością wychodzić z dziąseł przy najmniejszym nacisku,
wszak nic w tym dziwnego skoro w mojej szczęce nie ma już dodatkowego miejsca, wszystkie ósemki już dawno je zajęły.
pijąc cokolwiek przepływ płynu powodował ruch zębów i zgodnie z prawem Archimedesa tym bardziej się uwalniały. wziąłem jednego do ręki, wielki niczym migdał. próbowałem go na siłę wcisnąć na miejsce ale strasznie mnie to bolało.
kilka dni wcześniej spędziliśmy kilka nocy w Wenecji. udało nam się wstrzelić w okres tuż po karnawale i jeszcze przed wiosennymi podtopieniami. miasto kojarzy mi się z milionem pali... i nic poza ładnym widokiem na zaciemnione kanały. tak naprawdę i tak jak zazwyczaj miejsca, które odwiedzam po raz pierwszy, nic mną nie zatrzęsło.
29/02/2012
kandyzowane wymiociny
zdaje się, że na jednym z zebrań poczułem lekkie mdłości i zaczęło mną szarpać na wymioty. zdaje się, że siedziałem przy stole gdy nagle wszystko cofnęło mi się z żołądka. w ostatniej chwili udało mi się przetrzymać całą treść w buzi. jakże wielkie było moje zdziwienie kiedy okazało się, że moje wymiociny były smaku kandyzowanego ananasa. opanowałem się i zacząłem przeżuwać to co miałem w buzi udając, że to owocowa guma do żucia z lekkim posmakiem mleka.
28/02/2012
znów watykan
byłem rugbystą więzionym przez tajne służby bezpieczeństwa Watykanu. było nas kilkunastu i byliśmy więźniami w samym centrum miasta. spacerowaliśmy po parkach i trawnikach niedostępnych dla turystów, ogrodzonych trzymetrowym murem z przewodami pod napięciem na samej górze. udało nam się przeskoczyć ogrodzenie w jednym miejscu gdzie gałęzie wyrastały blisko muru. część z nas dołączyła do wycieczki młodych pielgrzymów, którzy udawali się na daleką północ, pozostali ukradli zaparkowany nieopodal skutery i ruszyli w głąb miasta. był weekend więc każdy z nas mógł szybko zanurzyć się w tłumie ludzi i skutecznie zniknąć. kiedy jechaliśmy już autostradą zobaczyłem zbliżającą się kolumnę czarnych furgonetek zbliżającą się do nas z ogromną prędkością. część z nich nas wyprzedziła pozostała zabarykadowała jezdnię pozorując blokadę policji i straży pożarnej, które interweniują w sprawie poważnego wypadku na drodze. auta, które nas wyprzedziły zagrodziły nam drogę. łącznie czterdziestu agentów zaangażowanych w wyłapanie każdego uciekiniera. co do przypadkowych pasażerów nie mieli zamiaru pozostawić nikogo przy życiu.
25/02/2012
Cytrynowe fistaszki
mały lądownik zszedł z orbity okołoziemskiej, przedarł się przez atmosferę i majestatycznie osiadł na bagnistej ziemi. jego silniki wyhamowujące spowodowały zapłon gazu przyziemnego cała roślinność w wyniku eksplozji w promieniu kilkudziesięciu kilometrów uległa spopieleniu. komuś uciekły dwa psy spłoszone nieznanym hałasem i zacząłem za nimi biec pozostawiając wszystkich bliskich daleko w tyle, spacerujących. zbiegłem po liściach w dół rzeki i znalazłem się w nieznanej części lasu, zgubiłem się. pamiętam kiedy bawiłem się na kanapie z matką tych dwóch szczeniaków, które teraz wywiodły mnie w pole. suka była przesympatyczna, łasiła się do każdego i wiele razy zasypialiśmy razem i budziłem się z jej pyskiem na policzku.
poczułem, że za szybko wstałem z tym snem, że to co najmocniejsze i obce w tym śnie uciekło mi, nie pamiętam. spalone ludzkie włosy niczym psia sierść między zębami.
pamiętam tylko, że kartka wyślizgiwała mi się spod długopisu, stąd to niewyraźne pismo.
nie pamiętam kiedy ostatni raz fałszywie się przebudziłem.
czytałem o tropikalnym lesie sprzed epoki lodowcowej odkrytym spod warstw wulkanicznych popiołów.
wczoraj wieczorem spróbowałem cytrynowych fistaszków.
wczoraj wieczorem wypiłem trzy butelki piwa z whisky.
wczoraj wieczorem poszedłem spać z helikopterem.
poczułem, że za szybko wstałem z tym snem, że to co najmocniejsze i obce w tym śnie uciekło mi, nie pamiętam. spalone ludzkie włosy niczym psia sierść między zębami.
pamiętam tylko, że kartka wyślizgiwała mi się spod długopisu, stąd to niewyraźne pismo.
nie pamiętam kiedy ostatni raz fałszywie się przebudziłem.
czytałem o tropikalnym lesie sprzed epoki lodowcowej odkrytym spod warstw wulkanicznych popiołów.
wczoraj wieczorem spróbowałem cytrynowych fistaszków.
wczoraj wieczorem wypiłem trzy butelki piwa z whisky.
wczoraj wieczorem poszedłem spać z helikopterem.
Subscribe to:
Posts (Atom)

