06/07/2008

Noilurb

To było wielkie przyjęcie na wyspie. Do starego zamku można było dostać się tylko starym kamiennym mostem, który ledwo wystawał ponad tafle wody, a jezioro melodyjnie falowało. Moi rodzice rozmawiali ze mną przez telefon, upewniając się, że nic mi nie jest. Upiłam się. Wróciłam na bankiet, ale najpierw wstąpiłam do swojego pokoju. Przypomniały mi się studenckie czasy, kiedy to nigdy nie mogłem trafić do swojego pokoju w akademiku, z czego później wynikały wszystkie te dziwne sprawy. Pamiętam, że jak opętany biegałem po wszystkich piętrach, po klatkach schodowych, przez strych, najdziwniejszymi drogami poprzez półpiętra. Tylko w ten sposób byłem w stanie odnaleźć swój pokój. Im bardziej ścieżka skomplikowana tym łatwiej mi to szło. Jestem chyba chora. Na zamku pomyliłam pokoje. Przykucnęłam na tapczanie a przede mną klęczały dwie japońskie, młodziutkie dziewczynki. Całkiem kręciły mnie. Były ubrane jak uczennice, jak na jakiś finalny egzamin. Jedna zniknęła. Ta, która została dziwnie jej z oczu…
Wyszłam. Zdążyłam tylko pogłaskać ją po głowie. Jakże miękkie i czarne miała włosy. Byłam porządnie pijana. Przechadzałam się po sali z kieliszkiem szampana. Wszyscy mnie znają. Byłam wyraźnie podekscytowana incydentem w pokoju. Na sali zauważyłam Jego. Był dosyć wysoki jak na Japończyka. Długie włosy, dystyngowany. Przewijał się w tłumie. Oboje czuliśmy swój wzrok. Przyszedł w towarzystwie jednej z dziewczyn, które poznałam w pokoju. Kiedy już naprawdę dużo wypiłam odważyłam się do nich podejść i ze spokojem powiedziałam. Chcę Youko. Zobaczyłam ich zgorszenie i wyraźną niechęć, więc dotychczasową prośbę tym razem wykrzyczałam na całą salę. Chcę ją! Nikt z sali nie zareagował. Wszyscy nagle znaleźli się w auli koncertowej. Po środku sceny stał fotel, w którym wygodnie usiadł największy z nas, mistrz, profesor. My zaś głęboko w rzędach krzeseł, gdzie była znakomita akustyka. Obok mnie On. Youko zaczęła grać. Powoli jej skrzypce wydawały pierwszy ton, skrzekliwy dreszcz, graniczący z fałszem, ale prawdziwy. W preludium mistrz zapadł w trans. My także. Z każdą sekundą Youko uwalniała historię. Nie było już słychać nut. Całą salę wypełniał szum pióra o kartkę. Akt stwórczy stwórcy, pasja, uczucia. Każdy z nas widział, widziałam tą kartkę, na której pisał, tłumaczył wszystko na język muzyki. Zaadresował ją do mnie i przekazał. Po kolei każdy z jury, jak w głuchym telefonie, podawał ją dalej. Była zapisana w języku niemieckim tak by tylko ja mogła to odczytać. Japończyk także znał ten język, ale wtedy nie wiedziałam o tym. Było tam coś o braku szans, wiary i nadziei. O jakimś jedynym rozwiązaniu. Ostatecznym. Po przesłuchaniu poszliśmy razem na spacer. Znam ten las. Kiedy byłem mały chowałem się za drzewami i jak zwykle gubiłem się przy każdym rozstaju dróg. Teraz zauważyłam, że nie ma tu żadnych drzew. Jak zrozumiałam Japończyk prowadził mnie do jedynego tu drzewa i kiedy tak szliśmy w jego kierunku tłumaczyliśmy sobie wszystko co zaszło między nami. Wszystkie ważne sprawy, których nie pamiętam. Kiedy już byliśmy na miejscu z dumą zaprezentował mi je. Z daleka wyglądało na pełne owoców. Prawda była taka, że było martwe, czarne i zwęglone. Odarte z kory. Nie było na nim owoców a ostateczne rozwiązanie tego wieczoru. Na wszystkich gałęziach poprzekładane były martwe, nagie ciała wszystkich tych dziewczyn, które tego wieczoru widziałam. Każda przez gałąź w przegięciu naga. Umazane a raczej umalowane krwią każda z orgazmiczną miną, otwartymi oczami i ustami, tak jakby ktoś zamordował je w szczycie rozkoszy. Przez chwilę nawet pomyślałam, że to happening. Dosyć uderzający. Było ich tam dziesiątki, Youko i inne. Obsiadły drzewo niczym wrony. Tylko przez chwilę tak pomyślałam.
Potem wróciłam na ziemię z każdą z Nich.

02/07/2008

Time, budget, or quality—pick two.

...patowa sytuacja.
nie ma to jak międzynarodowa drużyna. decyzyjno-poglądowy impas.

29/06/2008

bloody sunday

mała pojechała do stolicy, teraz jest gdzieś na żaglach. zostałem sam w domu i mogę się doszczętnie wysiedzieć. Ace of Technology porusza powietrze w pokoju i niby jest dobrze i choć nie szukam to już dwa razy żyrafę widziałem.
trochę pobawię się z ubuntu, trochę poczytam książkę, ksera stare, zdjęcia, napiszę do przyjaciół.
i po weekendzie, soboty jakby nie było.

"Pamiętam, że już byłem kiedyś w tym wąwozie. Jadę całą grupą. Sądzę, że ich znam.
Tak, byliśmy już razem ale kiedyś w przyszłości na Sobięcinie. Jechaliśmy wtedy „dwójką” zajęliśmy cały o ile dobrze pamiętam. Stary poczciwy Jelcz. Na przystanku koło ekonomika wsiadła spora grupa mężczyzn. Wszyscy byli do siebie podobni - chwila - on byli tacy sami. Bliźniacy. Multiniacy. Mieli długie białe dredy i śniade cery. Pamiętam jak dziś najbardziej najbardziej tajemniczego z pośród nich. Stanął koło mnie z tyłu Jelcza i powiedział miarowym głosem zębami oparty o szybę:
-Jeśli nie zrobisz pierwszego kroku to nie będziesz mógł w to stary grać! - Brr.
W każdym bądź razie jedziemy gdzieś przed siebie i tak jak wtedy mamy coś pilnego do załatwienia. Wąwóz jest nieprzenikliwy dla światła a droga biegnie wzdłuż rzeki. Wyglądało to prawie jak Lisia droga a rzeka była wyśnioną Wełtawą. Wyjechaliśmy w końcu na otwartą przestrzeń. Jak okiem sięgnąć nic. Sama pustka nawet żadnego wzniesienia ale co to za roślina? Nie pamiętam. Droga biegła prosto dopiero po jakimś czasie na horyzoncie pojawił się jakiś punkt, który z czasem urósł do wielkości fortu. Klasyczny przykład fortu dzikiego zachodu. Aż dziw, że ten stary starachowicki grat dowiózł nas na miejsce. Byliśmy na miejscu. Zaraz po tym jak zeskoczyłem z paki wiedziałem - coś się święci. Sprawa była do załatwienia w środku. Wszystko było fajnie ale gdy już stanęliśmy w bramie okazało się, że cały dziedziniec jest wypełniony po brzegi żyrafami. Pasły się jak gdyby nigdy nic. Stanęliśmy w bramie i ani kroku dalej. Nie wiem skąd ale widziałem, że nie są to zwykłe żyrafy hm… a nawet nie są, a nieważne. W każdym bądź razie nikt nie chciał z nas tam wejść bo jak się później okazało wszyscy o tych żyrafach wiedzieli, że są wrogo nastawione, że są to wręcz morderczo nastawione zwierzęta. Pech chciał, że nas zauważyły. Żaden człowiek nie spodziewał się ich reakcji. Sekundę dalej poczęły zwierzaczki szarżować w naszą stronę. Wpierw wierzgać niczym byk, zarzucać szyjami w lewo, na prawo! I prosto na nas. Panika. Uciekając nie zauważyłem, że wszyscy znikli i tak naprawdę to tylko ja byłem goniony. Zdziwiony, nie. Jeszcze ważniejsza sprawa to, że poczciwy Star zamienił się w rupiecia Combi. Nie odpala. Udało się lecz stado było już na wyciągnięcie ręki. Zatrzasnąłem w ostatniej chwili drzwi i odjechałem. Ktoś jednak musiał prowadzić, bo ja zająłem się ostrzałem. Za każdym razem rytuał powtarzał się. Ja oddaję strzał, zamykam, zwierze stuka w szybę rogami. Jedną ustrzeliłem. Reszta unikała kul jak ognia. Dojechaliśmy w końcu do wąwozu. To dziwne, bo kiedy jechaliśmy do fortu droga była prosta bez żadnych rozgałęzień teraz był to istny labirynt. W lewo czy w prawo? Na nasze szczęście żyrafy stawały przed tym samym dylematem. Zgubiliśmy je, ale za to sami nie wiedzieliśmy gdzie do cholery jesteśmy? Pojawiły się jakieś zabudowania, ruiny. Całe miasto zniszczone wszędzie kurz i ludzie, którzy pozamieniali się rolami. Ludzie latali jak wiatr zawiał, w każdą stronę, przypadkowo a kurz? Kurz miał w sobie coś ludzkiego jakby zwątpienie, lęk? Zgodnie z owczym a raczej kurzowym pędem zeskoczyliśmy ze stara i dalej w nogi! Całkiem bezpieczna wydawała mi się brama tuż za rogiem. Mijając wszystkich rozbieganych cały i spokojny kurz znalazłem w środku. Ściany jak zwykle przytuliły mnie. No to co, na strych! Pierwsze okno na półpiętrze- dzieci bawią się na dworze. Drugie okno na półpiętrze- pozostaje sama zabawa. Trzecie okno na półpiętrze- nie ma dzieci nie ma zabawy, został sam trzepak. Czwarte, piąte, szóste…"

27/06/2008

100% w 0%

zostałem sam w mieszkaniu.
mała wyjechała do stolicy, ba...
pierwszy dzień od miesiąca biurze gdzie poczułem,
że wykorzystuję moją wiedzę w praktycznym celu.
faktem jest, iż wiele musiałem sobie przypomnieć.

sztuka polega na tym, żeby wiedzieć gdzie szybko
znaleźć odpowiedź.

mała znalazła coś na mieście, omal nie poszliśmy do paki.

24/06/2008

totalny glacjał

pierwszy raz od miesiąca siedzę w domu,
sprawdzam czy mój komputer jeszcze chodzi.
dziś jadłem orzeszki w czekoladzie, pod Kopernikiem.

15/06/2008

rower

śniło mi się, że ślizgam się po błocie
jadąc rowerem po białym kamieniu
zjeżdżałem z góry w kierunku rzeki

przypomniał mi się całkiem inny sen

"Noce nie są wcale takie zimne jak mi się wcześniej wydawało. Przekonałem się o tym rozwożąc razem z Maćkiem ludzi do pracy. Moja ryksza nie miała przerzutek ale nie twierdzę, że napracowałem się więcej. Tylko, że przerzutki dawały Maćkowi szybszy sen i dłuższy. Kiedy on już smacznie spał ja ledwo skończywszy pracę pojechałem w odwiedziny do Iwonki. Siedzieliśmy w dużym pokoju oglądając telewizję. Przez cały czas ona odpoczywała, kiedy ja rozglądałem się wokół bo poczułem coś nowego. Znalazłem na jednej ze ścian, wisiał tam obraz. Niesamowicie emanujący światłem. To był obraz podświetlany. W kadrze na pierwszym planie było bardzo blisko ujęte drzewo zaś w oddali, obraz miał bardzo szeroką głębie, inne drzewa to właśnie tamte kąpały się w słońcu. Już to kiedyś widziałem."