03/06/2012

bagaże

wróciłem z długiej podróży po górach. obsługa lotniska zgubiła mój bagaż i wysłali go do Lille. do byłej siedziby mojej firmy, która przeprowadziła się w inne miejsce. byłe biura zostały zamienione w mieszkania socjalne i dobudowano kilkanaście dodatkowych pięter. próbowałem odnaleźć się w gąszczu schodów, które były zbyt mocno zdylatowane i na wysokości czwartego piętra łepki wąchali papierosy. bałem się przejść obok nich. winda nie działała. na piątym piętrze był ogromny komputer na czwartym nikogo nie było. moje bagaże były na dziesiątym w rogu przy wyjściu awaryjnym dla palaczy a wychodząc z klatki jakieś jehowe wręczyły mi pozew do sądu za to, że nie płaciłem Bogu za czynsz. nic nie rozumiałem, mówiły do mnie po polsku, prosiłem o tłumacza. obudziła mnie potężna ulewa o szóstej nad ranem w beauvais.

Broken umbrellas




lato na południu Francji podczas festiwalu w Cannes, extra że padał deszcz
more at Broken umbrellas

05/05/2012

Antychryst

wczoraj, przedwczoraj już sam nie wiem kiedy, obejrzałem Antychrysta.
całkiem podobało mi się jak zagrała Gainsbourg i Dafoe.

przez kilka dni zanosiłem się z zakończeniem pisania... nie mam już ochoty do moich snów, które stają się coraz bardziej tendencyjne i coraz częściej o nich zapominam.

12/04/2012

walizka

nie wiem dokładnie w jaki sposób wszedłem w posiadanie dwóch cennych figurek, poszukiwanych przez wszystkich zapaleńców. na rynku mógłbym dostać za nie każdą cenę.

znalazłem kupca, były inżynier w fabryce gąbek do mycia naczyń, pasjonat. poszedłem do niego z walizką wypchaną po brzegi, która nie hałasowała bo miała śliczne kauczukowe koła. jeszcze zanim wylądowałem w ów lombardzie odwiedziłem starą podstawówkę. byłem ubrany całkiem elegancko. to dlatego, że by złapać najbliższy samolot byłem zmuszony przygotować wszystko wcześniej i ruszyć na lotnisko prosto z pracy. moje buty stukały o lastrykową posadzkę. tak się złożyło, że był zjazd rocznika i spotkałem wszystkich i wszystkie spojrzenia czułem na sobie. szybko uciekłem do pokoju nauczycielskiego zostawiając nieuważnie walizkę na schodach i dziewczęce komentarze za plecami. wchodząc do pokoju czułem się jakbym wchodził do basenu. to była kwestia koloru ścian, podłogi i sufitu. wszystko utrzymane jednolicie w stylu chlorowego linoleum. pobiegłem schodami do góry gdzie było małe pomieszczenie dla palących belfrów i wpadłem akurat w momencie rozlewania wódki przed zaliczeniem sesji, szybki melanż studiów. wracając zorientowałem się, że brakuje mojego cennego bagażu. Torba wylądowała w schowku na zagubione bagaże, jeden wielki kosz pełen wyrzuconych przez okna tornistrów i wybałuszonych plecaków, wszystko to przemieszane z niechcianymi kanapkami z pasztetem. jest! szczęśliwie wróciłem z walizką. jestem znów w lombardzie negocjując cenę i za każdym razem wyśmiewam coraz mocniej i zuchwalej jego propozycje kończymy na pokaźnej sumie kilkudziesięciu tysięcy euro. kiedy już dobiliśmy targu, byłem bardzo zadowolony bo sprzedałem coś co mi się nic a nic nie podobało i w dodatku znalazłem to na ulicy, ha! przypomniałem sobie. chwilę potem znalazłem się na obozie szkoleniowym, wszyscy mieliśmy zakryte twarze chustami i skakaliśmy po drzewach i ponad murami z drewnianych beli. wisząc na jednym z nich wpadłem na pomysł cofnąć się w czasie i ostrzec się przed konsekwencjami szkolnych prześladowań ale nie skoncentrowałem się wystarczająco dobrze i wylądowałem na koncercie Abby. w dodatku w jednym z pierwszych rzędów.

wczoraj wieczorem po pracy wyszedłem pobiegać i ujrzałem dosyć ciekawe zjawisko.
na horyzoncie budował się potężny niż wypełniony po brzegi kłębiastymi chmurami, które zrzucały z siebie charakterystyczne zasłony deszczu. słońce zachodziło i rzucało na wszystko ostatnie czerwone promienie i tu właśnie dostrzegłem w oddali, iż ów dalekie deszcze przybierają różne kolory od czerwieni poprzez głębokie fiolety aż po błękit. wszystko w zależności od natężenia opadów. ostatecznie dawało to złudzenie konsekutywnie zmieniających się filtrów, które ktoś umyślnie pomieszał. byłem po całym dniu praktycznie na czczo. wcisnąłem kawałek surowej szynki i pół litra wody na pasie. półmrocznie dobiegłem do domu ostatkiem sił.

11/03/2012

stomatologia stosowana

przedwczoraj wieczorem moje kły urosły do wilczych rozmiarów.
zaczęły z łatwością wychodzić z dziąseł przy najmniejszym nacisku,
wszak nic w tym dziwnego skoro w mojej szczęce nie ma już dodatkowego miejsca, wszystkie ósemki już dawno je zajęły.
pijąc cokolwiek przepływ płynu powodował ruch zębów i zgodnie z prawem Archimedesa tym bardziej się uwalniały. wziąłem jednego do ręki, wielki niczym migdał. próbowałem go na siłę wcisnąć na miejsce ale strasznie mnie to bolało.
kilka dni wcześniej spędziliśmy kilka nocy w Wenecji. udało nam się wstrzelić w okres tuż po karnawale i jeszcze przed wiosennymi podtopieniami. miasto kojarzy mi się z milionem pali... i nic poza ładnym widokiem na zaciemnione kanały. tak naprawdę i tak jak zazwyczaj miejsca, które odwiedzam po raz pierwszy, nic mną nie zatrzęsło.