byliśmy z małą na imprezie, nie wiem u kogo dokładnie.
w pewnym momencie zacząłem kruszyć swoje zęby, jadłem coś i przy mocniejszym ugryzieniu moje zęby kruszyły się jak herbatniki albo wypadały pod naciskiem języka. w przeciągu jednej minuty straciłem wszystkie zęby, bezboleśnie.
potem strasznie szybko pobiegłem do ubikacji za grubszą potrzebą i nie mogłem znaleźć spokojnego miejsca i nie mogłem nic zrobić bo ciągle ktoś przechodził obok mnie. pełno gości i wszyscy jakby uparcie przechodzili przez ten pokój, w którym znalazłem wolną muszlę, która swoją drogą była zatkana. postanowiłem ją wyczyścić, ręcznie! wyjąłem z niej coś w rodzaju siatki filtrującej, którą normalnie umieszcza się w prysznicach i zacząłem wygrzebywać palcami cały ten syf, długie włosy oblepione jakąś dziwną szarą mazią o zapachu domestosa.
aż obudziłem małą pojękiwaniem z obrzydzenia zapewne.
zjedliśmy razem ze znajomymi kolację u nas w domu i zagraliśmy w prawo dżungli, obciąłem specjalnie paznokcie by nikogo nie poranić walcząc o berło i przesadziłem z lewym kciukiem, który mnie teraz boli jakbym go wyjął z jakiejś małej wnęki skalnej.
dziś był mój pierwszy dzień w pracy, poszło całkiem gładko a wieczorem byliśmy do znajomych na fondue serowe ale niestety bez białego wina bo jeden z nas był muzułmaninem i tam też zagraliśmy w monkey speed, wersję francuską i znów sromotnie przegrałem.
10/01/2012
07/01/2012
urząd stanu cywilnego i wakacje w normandii
mam kilka zaległych snów do uregulowania.
pierwszy, ostatni z 2011.
byliśmy z małą w Szkocji gdzie mój wujek starał się o nadanie nowego imienia, Liman, które było zdaje się anagramem od Milanu, na cześć zespołu piłkarskiego.
moja ciocia starała się go przekonać, że jest to nonsensowny pomysł i że już od dłuższego czasu ma dla niego inne imię, że czeka na ten moment od trzech tysięcy dni i że wszystkie kartki imieninowe są już kupione i wszystkie zaproszenia czekają tylko by wpisać odpowiednią datę etc. wujaszek przekonał się i postanowił odnieść do samochodu planszę wyjaśniającą jego wybór ale na odchodnym cioteczka powiedziała, że Liman jest głupim imieniem i w dodatku jest niewidoczne na wszystkich oficjalnych dokumentach, podchwyciliśmy z małą to zdanie i zaczęliśmy przekonywać, że skoro tak jest to tym bardziej powinna się zgodzić na Limana, tym bardziej że sprawi to jej mężowi przyjemność. Wujek już miał się wrócić by spróbować wejść do pokoju urzędnika, kiedy znów wywiązała się pomiędzy nimi debata. W między czasie zauważyliśmy z małą, że urzędnik, który siedział kilka metrów od nas przysłuchiwał się nam bacznie i dosyć wyraźnie reagował na przebieg wydarzeń. oboje zrozumieliśmy, że najwidoczniej rozumiał po polsku. podeszliśmy do niego i zaczęliśmy wypytywać o jego polskie pochodzenie albo co najmniej znajomość języka polskiego. nie reagował w żaden sposób, zaproponowałem mu, że moglibyśmy wyjść na zewnątrz jeśli nie może rozmawiać po polsku w biurze. zerknął na nas potem w kierunku biura szefa i powiedział do niego, że wyjdzie na minutę zapalić papierosa przed budynkiem i tam zaczął już mówić do nas po polsku tłumacząc, że w obecnej sytuacji na rynku nie może pozwolić komukolwiek rozpoznać się jako polak gdyż automatycznie straciłby pracę na rzecz szkota. po chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi i rozglądając się dookoła w poszukiwaniu źródła stukania wybudziliśmy się oboje z małą. mała nawet wstała i poszła otworzyć drzwi.
po powrocie do Francji nasi Kolumbijczycy wytłumaczyli nam swoją sytuację. nie przedłużono im pozwolenia na pracę i jeśli wszystko pójdzie źle ryzykują powrót do kraju. z pewnością są ofiarą bezmyślnej polityki władz francuskich, które strzeliły sobie tą ustawą w piętę wyrzucając z kraju większość obcokrajowców, którzy "zabierają" miejsca pracy młodym francuzom.
mała jest kalendarzową purytanką!
drugi, z dzisiejszej nocy.
byliśmy na plaży w Normandii, tuż po sztormach, które przetoczyły się ostatnio przez Francję. nie mogłem znaleźć żadnego zejścia na plażę ale poszedłem za wszystkimi plażowiczami i okazało się, że powstała nowa moda na plażowanie wertykalne, ludzie drążyli własne zejścia w klifach i obok pozostawiali jeszcze trochę miejsca na swoje hamaki i kocyki. dzięki temu nie musieli już leżeć na kamieniach i uciekać przed przypływami i w dodatku merostwa cieszyły się bo pomniejszał im się teren do zarządzania i tym samym zwiększało zagęszczenie ludności i wpadali w wyższe widełki dofinansowań z budżetu Państwa. schodząc tak w dół minąłem się z nutką, która spędzała swoje zimowe wakacje we Francji. wymieniliśmy się tylko spojrzeniami i schodziłem dalej. w pewnym momencie klif był zablokowany przez pasjonatów lania mokrego piasku. przede mną wyrósł spory mur stalagmitowych tworów, które odcinały drogę śmiałkom ku plaży. plażowicze wskazali mi drogę naokoło, która szła wzdłuż klifu, który zakręcał i wdzierał się ostro w głąb lądu ale ścieżka była okropnie wąska. widziałem grupkę zapaleńców po drugiej stronie falezy ale ich miny mówiły same za siebie, swoją drogą nastąpiłem na tą maciupką półkę i wiedziałem, że ześlizgnąć się z niej jest cholernie łatwo a do plaży było jeszcze z jakieś dwanaście metrów. pokręciłem się trochę bezradnie w kółko i znalazłem przez przypadek małą wyrwę w ścianie, było to miejsce gdzie wszyscy chodzili na siku i inne sprawy. wszedłem do środka niskim korytarzem doszedłem do wielkiej hali ukrytej wewnątrz klifu, był odpływ i było widać całe to gówno na ziemi, czarny mazidło. w głębi w ciemnościach dojrzałem jakieś drzwi. wszystko to wyglądało na hangar portowy albo schron dla statków podwodnych. otworzyłem stare metalowe, zardzewiałe i ciężkie drzwi wszedłem do śluzy gdzie było w jednym rzędzie cztery wyjścia wybrałem pierwsze i korytarzem doszedłem do małego pomieszczenia strzelniczego, zacząłem kręcić armatą w celowniku widziałem morze i małe miasto w oddali z białymi zbiornikami na ciekły gaz i nagle przemknął mi człowiek przed wizjerem, w ten klifowej wnęce gdzie była schowana armata był zewnętrzny korytarz. szybko zacząłem uciekać i w panice nie wiedziałem, którymi drzwiami mogę wrócić do plażowiczów. w strachu jak zwykle obudziłem się niezadowolony.
musiałbym nauczyć się lepiej kontrolować moje emocje we śnie by nie budzić się z byle powodu.
po powrocie z Polski postanowiliśmy, że będziemy piekli własny chleb, przywieźliśmy ze sobą polski zakwas i kupiliśmy trochę mąki orkiszowej. z pierwszym stycznia zacząłem przygotowywać się do maratonu ale nie mogę jeszcze powiedzieć gdzie.
pierwszy, ostatni z 2011.
byliśmy z małą w Szkocji gdzie mój wujek starał się o nadanie nowego imienia, Liman, które było zdaje się anagramem od Milanu, na cześć zespołu piłkarskiego.
moja ciocia starała się go przekonać, że jest to nonsensowny pomysł i że już od dłuższego czasu ma dla niego inne imię, że czeka na ten moment od trzech tysięcy dni i że wszystkie kartki imieninowe są już kupione i wszystkie zaproszenia czekają tylko by wpisać odpowiednią datę etc. wujaszek przekonał się i postanowił odnieść do samochodu planszę wyjaśniającą jego wybór ale na odchodnym cioteczka powiedziała, że Liman jest głupim imieniem i w dodatku jest niewidoczne na wszystkich oficjalnych dokumentach, podchwyciliśmy z małą to zdanie i zaczęliśmy przekonywać, że skoro tak jest to tym bardziej powinna się zgodzić na Limana, tym bardziej że sprawi to jej mężowi przyjemność. Wujek już miał się wrócić by spróbować wejść do pokoju urzędnika, kiedy znów wywiązała się pomiędzy nimi debata. W między czasie zauważyliśmy z małą, że urzędnik, który siedział kilka metrów od nas przysłuchiwał się nam bacznie i dosyć wyraźnie reagował na przebieg wydarzeń. oboje zrozumieliśmy, że najwidoczniej rozumiał po polsku. podeszliśmy do niego i zaczęliśmy wypytywać o jego polskie pochodzenie albo co najmniej znajomość języka polskiego. nie reagował w żaden sposób, zaproponowałem mu, że moglibyśmy wyjść na zewnątrz jeśli nie może rozmawiać po polsku w biurze. zerknął na nas potem w kierunku biura szefa i powiedział do niego, że wyjdzie na minutę zapalić papierosa przed budynkiem i tam zaczął już mówić do nas po polsku tłumacząc, że w obecnej sytuacji na rynku nie może pozwolić komukolwiek rozpoznać się jako polak gdyż automatycznie straciłby pracę na rzecz szkota. po chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi i rozglądając się dookoła w poszukiwaniu źródła stukania wybudziliśmy się oboje z małą. mała nawet wstała i poszła otworzyć drzwi.
po powrocie do Francji nasi Kolumbijczycy wytłumaczyli nam swoją sytuację. nie przedłużono im pozwolenia na pracę i jeśli wszystko pójdzie źle ryzykują powrót do kraju. z pewnością są ofiarą bezmyślnej polityki władz francuskich, które strzeliły sobie tą ustawą w piętę wyrzucając z kraju większość obcokrajowców, którzy "zabierają" miejsca pracy młodym francuzom.
mała jest kalendarzową purytanką!
drugi, z dzisiejszej nocy.
byliśmy na plaży w Normandii, tuż po sztormach, które przetoczyły się ostatnio przez Francję. nie mogłem znaleźć żadnego zejścia na plażę ale poszedłem za wszystkimi plażowiczami i okazało się, że powstała nowa moda na plażowanie wertykalne, ludzie drążyli własne zejścia w klifach i obok pozostawiali jeszcze trochę miejsca na swoje hamaki i kocyki. dzięki temu nie musieli już leżeć na kamieniach i uciekać przed przypływami i w dodatku merostwa cieszyły się bo pomniejszał im się teren do zarządzania i tym samym zwiększało zagęszczenie ludności i wpadali w wyższe widełki dofinansowań z budżetu Państwa. schodząc tak w dół minąłem się z nutką, która spędzała swoje zimowe wakacje we Francji. wymieniliśmy się tylko spojrzeniami i schodziłem dalej. w pewnym momencie klif był zablokowany przez pasjonatów lania mokrego piasku. przede mną wyrósł spory mur stalagmitowych tworów, które odcinały drogę śmiałkom ku plaży. plażowicze wskazali mi drogę naokoło, która szła wzdłuż klifu, który zakręcał i wdzierał się ostro w głąb lądu ale ścieżka była okropnie wąska. widziałem grupkę zapaleńców po drugiej stronie falezy ale ich miny mówiły same za siebie, swoją drogą nastąpiłem na tą maciupką półkę i wiedziałem, że ześlizgnąć się z niej jest cholernie łatwo a do plaży było jeszcze z jakieś dwanaście metrów. pokręciłem się trochę bezradnie w kółko i znalazłem przez przypadek małą wyrwę w ścianie, było to miejsce gdzie wszyscy chodzili na siku i inne sprawy. wszedłem do środka niskim korytarzem doszedłem do wielkiej hali ukrytej wewnątrz klifu, był odpływ i było widać całe to gówno na ziemi, czarny mazidło. w głębi w ciemnościach dojrzałem jakieś drzwi. wszystko to wyglądało na hangar portowy albo schron dla statków podwodnych. otworzyłem stare metalowe, zardzewiałe i ciężkie drzwi wszedłem do śluzy gdzie było w jednym rzędzie cztery wyjścia wybrałem pierwsze i korytarzem doszedłem do małego pomieszczenia strzelniczego, zacząłem kręcić armatą w celowniku widziałem morze i małe miasto w oddali z białymi zbiornikami na ciekły gaz i nagle przemknął mi człowiek przed wizjerem, w ten klifowej wnęce gdzie była schowana armata był zewnętrzny korytarz. szybko zacząłem uciekać i w panice nie wiedziałem, którymi drzwiami mogę wrócić do plażowiczów. w strachu jak zwykle obudziłem się niezadowolony.
musiałbym nauczyć się lepiej kontrolować moje emocje we śnie by nie budzić się z byle powodu.
po powrocie z Polski postanowiliśmy, że będziemy piekli własny chleb, przywieźliśmy ze sobą polski zakwas i kupiliśmy trochę mąki orkiszowej. z pierwszym stycznia zacząłem przygotowywać się do maratonu ale nie mogę jeszcze powiedzieć gdzie.
05/01/2012
27/12/2011
Aleksander Wielki
zimą najwyraźniej można spotkać niebywałej wielkości komary. spaliśmy z małą w małym pokoju kiedy nagle spod poduszki wyleciały dwa ogromne komary. usadowiły się na ścianie jeden obok drugiego ale na tyle daleko, że nie mogłem być pewien ustrzelenia ich za jednym razem. kiedy zbliżyłem się by przyjrzeć się im zorientowałem się, że są jeszcze większe niż myślałem. były wielkości gołębia a w dodatku okaz po lewej był wyposażony w słonią trąbę mikrorozmiarów, że tak się wyrażę. pobiegłem po szklanki do pokoju obok i przykryłem je oba, zaraz potem mała podsunęła sztywną tekturę i posadziliśmy je obok nas na stoliku. po przebudzeniu było już lato i staliśmy na stoisku z lemoniadą, obok której jako eksponat niebywały stały dwie szklanki podparte tekturą a w nich komary. ten większy i słoniowaty zaczął się trochę rzucać z gorąca i nie zauważyliśmy kiedy zdołał podnieść szklankę na tyle wystarczająco wysoko by przecisnąć się swoją trąbą i straszyć wszystkie dzieci jakie zbierały się wokoło. postanowiłem ukrócić ten cały cyrk i jednym pewnym ruchem przycisnąłem szklankę do blatu tym samym odcinając bestii tę pokraczną trąbę. zabawne kiedy następnego dnia zobaczyłem prawie identyczną scenę w telewizji podczas seansu filmowego o Aleksandrze Wielkim.
potem jakieś zrozpaczone albo spaczone dziecko podniosło dwie szklanki do góry, po czym zrzuciło je na ziemię i komary odleciały sobie. jeszcze przez krótką chwilę próbowaliśmy je złapać ale prędzej ze strachu przed zemstą niż dla chęci zysku, bo trzeba przyznać, że te dwa okazy natury podniosły nam sprzedaż lemoniady mimo tego, iż smakowały trochę jak siki...
potem jakieś zrozpaczone albo spaczone dziecko podniosło dwie szklanki do góry, po czym zrzuciło je na ziemię i komary odleciały sobie. jeszcze przez krótką chwilę próbowaliśmy je złapać ale prędzej ze strachu przed zemstą niż dla chęci zysku, bo trzeba przyznać, że te dwa okazy natury podniosły nam sprzedaż lemoniady mimo tego, iż smakowały trochę jak siki...
24/12/2011
w przeddzień świąt
podsumowując:
jedna butelka nalewki babuni
jeden dwustokilowy piec
kilka odpadnięć od ściany
krótki po północny jogging
... można wydedukować iż był to bardzo ciekawy wieczór.
wnioski płynące na dwa tysiące dwanaście?
muszę nauczyć się robić dobre nalewki
muszę przypakować w łapach pod piece
muszę przyładować w łapach na ścisk
nogi mam wystarczająco przypakowane
ale i tak muszę je przypakować na 40km
wydaje mi się, że zbyt mocny nacisk położyłem ... :)
dziś prezentujemy OAKOAK
OAKOAK website
jedna butelka nalewki babuni
jeden dwustokilowy piec
kilka odpadnięć od ściany
krótki po północny jogging
... można wydedukować iż był to bardzo ciekawy wieczór.
wnioski płynące na dwa tysiące dwanaście?
muszę nauczyć się robić dobre nalewki
muszę przypakować w łapach pod piece
muszę przyładować w łapach na ścisk
nogi mam wystarczająco przypakowane
ale i tak muszę je przypakować na 40km
wydaje mi się, że zbyt mocny nacisk położyłem ... :)
dziś prezentujemy OAKOAK
OAKOAK website
21/12/2011
ok, trochę wypiłem
właśnie skończyłem rozmawiać z moją mamą i zacząłem szukać czego do jedzenie w lodówce. trzeba przyznać, że niewiele w niej zostało, w związku z tym rozpocząłem procedurą odmrażania.
przez te dni albo nic nie jadłem albo wychodziłem z kimś na obfity lunch. ostatnio prawie ciągle mnie ktoś zapraszał albo kiedy późno wychodziłem z pracy szliśmy razem coś przekąsić na koniec dnia.
no więc siedzę w domu, mam od tej chwili wakacje zimowe. robię małą kolację w piekarniku i czekając popijam aperitif sporządzony przez małą, ale mną kopnęło!
mieszanka białego wina koniaku i skórki pomarańczy.
mam ciekawy sen...
ale zanim jeszcze przejdę do snu, właśnie skończyłem rozmawiać z małą przez telefon i w kuchni zaczął fruwać motyl, taki duży cytrynowy. nie mam zielonego pojęcia skąd się tutaj wziął o tej porze roku?
teraz muszę coś zjeść.
dawno nie śniła mi się moja mama.
pracowała w dziwnej fabryce, blaszany dach i wielka hala produkcyjna. wszędzie były śluzy powietrzne, szybko zrozumiałem, że produkcja była sterylna i miejsce było mocno monitorowane. moja mama nie pracowała tam dobrowolnie i byłem tam po to by wynegocjować jej zwolnienie. nie wiem dokładnie jak się tam znalazłem ale w po krótkim czasie zrozumiałem ,że było to podwójne porwanie. moja mama gdzieś nagle zniknęła i szukałem jej wszędzie. pytałem wszystkim dookoła czy jej nie widzieli ale nikt nie rozumiał po angielsku. dowiedziałem się, że takich porwań jest dużo więcej i wszyscy porwani byli więzieni przez mojego tunezyjskiego podwykonawcę, który pracował na zlecenie Putina, który stał na czele siatki przestępców. Putin starał się o potrójną elekcję. ale to nie był Putin, który stał za tym wszystkim. biedny tunezyjczyk i potężny rosjanin, oboje byli opłacani przez kogoś, kto miał wejść na miejsce Putina kiedy ten zostałby skompromitowany. spotkałem nawet francuza polskiego pochodzenia, który projektował niezniszczalne budynki dla fińskiej sieci handlowej. wytłumaczył mi, że cały kompleks jest pilnie strzeżony i nie ma najmniejszej szansy na wydostanie się stąd, nawet gdybym wyskoczył przez okno to wyląduję na trawie gdzie roi się od czujników podczerwieni i wszystko jest zamknięte wysokim ogrodzeniem i pilnowane przez białoruskich strażników. w tej samej chwili chwyciłem za jego telefon komórkowy i wyskoczyłem przez otwarte okno, znajdowaliśmy się na pierwszym piętrze i wyskoczyłem na mały taras. stąd szybko wskoczyłem na rynnę i zsunąłem się trochę na dół gdzie schwyciłem się lin telefonicznych i tak powoli osiadłem na ziemi. rzeczywiście cała działka była otoczona kordonem milicjantów patrolujących zewnętrzny krąg. zobaczyłem też,że znajdujemy się w środku miasta. szybko zacząłem wykręcać numer do polski 0048997 na policję, chciałem też dzwonić do domu, do mamy, do małej i do pracy, żeby wiedzieli, że żyję i że zostałem porwany ale zanim zdążyłem wykręcić kierunkowy do polski mój budzik zaczął dzwonić siódma rano do pracy...
Subscribe to:
Posts (Atom)